Duathlon Borne

Op zaterdag 29-08-2015 was het eindelijk zover, het lang verwachte moment… na een heel seizoen van triathlons had ik eindelijk genoeg vertrouwen in mijn heup om mijn duathlon rentree te maken. De heupblessure lijkt over en ik loop ondertussen 2-3 weken weer naar behoren. Nog niet het aantal kilometers als ik zou willen maar mijn tijden van de laatste wedstrijden liegen er niet om. De laatste test was de eredivisie triathlon in Venendaal. Ik was daar de 4de man tijdens de teamwedstrijd en die voelde goed. De week daarvoor testte ik mijn heup tijdens de trackmeeting in Utrecht op de 3000m na 1 week trainen liep ik naar een 9.15 een tijd waar ik mijzelf voor schaam wat eigenlijk niet zou moeten na alle ellende van afgelopen seizoen. Maar wat voor mij vooral belangrijk was, is het feit dat de heup het hield. En Borne was pas 2 weken later dus ik kon nog 2 weken trainen. In de 2 weken daarop kwam ik in een soort van rollercoaster ik leerde de dag van de trackmeeting mijn huidige vriendin kennen (liefde is altijd goed voor prestaties) een soort gelegaliseerde doping. En er was gezien de trainingen die ik afwerkte genoeg vertrouwen voor een duathlon rentree. Er was alleen 1 probleem…. De inschrijving zat vol. Snel mailde ik de organisatie met het verzoek toch te mogen starten en gelukkig wilden ze bij hoge uitzondering een startplek extra toedienen. De hele week voor de wedstrijd was ik enthousiast en dat was in trainingen duidelijk te merken. De zenuwen bleven gelukkig weg en ik kon relaxed als vorig jaar vol vertrouwen naar de wedstrijddag gaan. Bij het inlopen voelde de benen stroef maar het vertrouwen bleef evenals het goede gevoel. Mentaal ben ik dit hele jaar nog niet zo sterk geweest. En als het lichaam op 85% zit en mentaal 100% ach dan komt het wel goed. Ik zocht mijn plekje voor de start uit op rij 3-4 ik start nooit graag vooraan. De keuze bleek goed. Na het startschot schoot Stijn Posthuma er als een speer vandoor. Ik keek het in de eerste 500m eens aan en zag dat de groep daarachter met oa. Pico (Alexander Picard) Joep Staps erachter aan lopen en al vrij snel daarna sloot ik aan. Ik grapte ‘’dat ze Stijn wel erg makkelijke lieten lopen’’, en nog geen 2 tellen later leidde ik de achtervolging. Heel even dook de twijfel op in mijn hoofd aka verstand en dat is nooit handig in wedstrijden… Een stemmetje in mijn hoofd zei ‘’Maikel doe niet zo gek je loopt pas 3 weken naar behoren, dit is leuk voor in een triathlon, hier kan iedereen lopen’’. Maar besloot zoals wel vaker niet naar verstand te luisteren en bleef doorlopen op een tempo dat goed voelde maar niet te gek. Stijn was gevlogen dacht ik en al snel pakte ik een kleine voorsprong op de groep. (althans tot de trap kwam want die dorst ik met mijn heup nog niet vol op te lopen). Daarna had ik al snel weer een gaatje op de groep Pico, Joep, Pim en Gerben en deze keer besloot ik maar te kijken of ik het vol kon houden tot de wissel. Als dat niet lukte had ik in ieder geval de 2de looptijd ook leuk na alle blessureleed. Tijdens de tweede ronde zag ik op het lange rechte stuk naar de wissel ineens dat Stijn helemaal niet zo een grote voorsprong meer had. En uiteindelijk wisselde ik zo een 15’’ achter hem. Met achter mij Pico the bastard. Voor de mensen die Pico niet kennen. ‘’Een goede Alexandre Picard zou cancellara doen bibberen’’. Al eigelijk meteen na de wissel was Pico erbij. Alleen kwam hij niet in zijn schoen dus hielp hem met een duwtje. Na 2km fietsen was het voor mij al snel goed de tijdritfiets en mijn heup zijn nog niet echt vrienden en dus liet ik Pico gaan. Daarna kwam ook Pim voorbij die een tempo reed wat ik wel kon volgen op een gepaste afstand evenals Stijn… Pim en ik gaan lang terug in 2011 deed ik mijn laatste race tegen hem en weet dat hij volop aan het trainen is voor Zofingen, Achter mij op gepaste afstand fietste Stijn. Met deze mannen de 2de run in gaan leek mij voor mijn heup te gewaagd maar Stijn had de eerste run heel hard gelopen en wist niet of hij nog zo een 2de run zou kunnen lopen, Pim liep een paar weken terug nog een lage 32 er laatste x dat ik dat liep was Schoorl afgelopen editie vlak voor mijn blessure. Maar ik besloot het hoofd cool te houden. En af te wachten tot de tweede run. Uiteindelijk ging het alleen nog om plaats 2 want Pico zie je niet meer terug zodra die uit het zicht is. De tweede wissel verliep soepel voor mij doen. Ik reed 10 meter achter pim de wissel uit en Stijn zat nog 10m achter mij. Ik wisselde en liep op een meter of 10 achter Pim de Wissel uit. Toen ik omkeek zag ik ook Stijn lopen en nam mezelf voor gas te geven meteen na de wissel. Na 200m was ik weer bij Pim en ik wilde er meteen op en over wat lukte, Ik dacht HOTS!! Ik wist dat ik sowieso derde zou zijn van Stijn ontbrak na de wissel ieder spoor. En weg was ik. 1m,2m,3m maar geen moment was ik er echt gerust in. De wedstrijd was in Borne en Pim is een tukker pur sang En overal waar ik liep hoorde ik al snel zijn naam uit het publiek geroepen worden. Dus wist dat de laatste run een zware zou zijn. Gelukkig hield ik mijn tempo vol maar dit was wel weer even hele andere koek dan de triathlons die ik gedaan heb. Zelfs Alp d´ Huez was minder zwaar voor mijn gevoel. Uiteindelijk liep ik 1 minuut goed op Pico, maar kwam toch nog 30sec te kort. Maar dit rentree was veel mooier dan ik zelf vooraf had gedacht. Ik weet meteen ook weer hoe zwaar duathlon werkelijk is…

De stilte en de Marathon

De Stilte Doorbroken: Het is alweer een tijd geleden sinds mijn laatste Blog. Maar er waren dan ook niet super resultaten om over te schrijven. En door het voorbereiden op de Amsterdam marathon na het EK duathlon ja u leest het goed de marathon. Maar eerst even kort een samenvatting van deel 2 van mijn seizoen, slechts een schim van fase 1 die duurde tot Kortrijk. Waarbij ik mij plaatste voor het EK in Weyer. Waardoor ik door mijn ‘’over enthousiasme’’ een van de domste beginnersfouten maakte die ik wel vaker maak. Ik trainde gewoon vrolijk door zonder rust periode… In Alp d’ Huez werd voor mij al snel duidelijk dat er iets niet goed zat. De looptijd daar was echter gelijk aan die van menig amateur en om nou te zeggen dat ik als mezelf omhoogreed. Daarna was nog een week trainingsstage en de fietsbenen kwamen terug maar het goede gevoel bleef echter weg. Na nog een kleine valpartij waardoor ik in de thuiswedstrijd in Geel van CDTG niks kon klaarspelen reste me nog maar 1 ding. Rusten na 1 week van compleet niks doen voelde het iets beter maar nog niet super. En besloot gas terug te nemen om hopelijk zo me EK te remmen de cijfers logen er ook niet om. Ter indicatie van het wk trainde ik 15-25 uur per week en woog ik 68kg om 1.86 en gaf mijn gevoel gemiddeld een 9 Na Geel woog ik 77kg om 1.86 en gaf mijn gevoel tot aan het EK gemiddeld een 5. (Niet dat het niet goed ging maar als ik het trainen te serieus op pak wil ik nog wel eens het goede gevoel en plezier verliezen en daarbij verlies ik ook het plezier om te presteren. Uiteindelijk in Oostenrijk veel rusten, 2de op het EK Team relay. Waar de benen best redelijk voelde. Ek zelf was een drama vanaf km 2. Uiteindelijk op de fiets aan kunnen sluiten bij Caimin en Gerben en Caimin vervolgens naar de groep daarvoor kunnen loodsen en uiteindelijk kreeg ik DSQ omdat ik 1 voet over de lijn was afgestapt en in wissel 1 me fiets van het rek viel wat word gezien als fiets pakken zonder helm. Maar laat me fiets dan ook niet vallen. Uiteindelijk kan ik er wel om lachen. Ik heb genoten en vastbesloten nog eens terug te komen om het beter over te doen. Al kwam mijn fijnste gevoel omdat ik daarna iets zou gaan doen wat ik al van kinds af aan wil doen…. De Marathon: Je zou denken dat ik als triathleet uit Almere 1 droom en doel zou hebben, ‘’De hele triathlon in Almere’’. Helaas moet ik die mensen die dat denken teleurstellen. Ik heb helaas totaal geen ambities voor de hele triathlon, en heb die ook nooit gehad. In tegenstelling tot een ander evenement. De Marathon, Als kind ging ik al eens kijken bij me pa. En naarmate ik ouder werd liep ik steeds liever zelf kortere wedstrijden tijdens marathon evenementen. Zowel de sfeer als de beleving pakte mij vrijwel meteen aan. Maar wilde eerst rijpen op de kortere afstanden. Ik denk dat 2011 de eerste keer is geweest dat ik openlijk over dit gevoel sprak met mijn toenmalige trainer bij URT (Joop van Amerongen). En dat wekte al de nodige kriebels op. Vorig jaar na de Halve zou ik dit jaar weer mee doen ‘’Althans dat was mijn plan’’. Maar de eredivisie team-relay gooide roet in het eten. Tel daarbij op dat ik voor 2015 en hopelijk nog veel langer wordt ondersteund door hardlooptoppers Run2day Almere en Mizuno (sponsor van de Amsterdam marathon). En al vrij snel was de keuze gemaakt. Ofja snel. Al heb ik pas toen ik 100% zeker was dat ik door de team-relay de halve zou missen de knoop definitief doorgehakt. Wonderbaarlijk: Al Snel tijdens de voorbereidings trainingen waar ik gemiddeld de 150km per week heb aangetikt om mijn snelheid om te zetten naar duur in een periode van 8 weken specifieke training en een piekweek van 240km raakte ik elke training gemotiveerder en gepassioneerder. Relaxter en uitgeruster. Ik genoot ineens van het lopen elke stap elke training opnieuw en opnieuw. Iets wat ik lange tijd niet gehad heb. Bij te weinig rust en bij te veel mentale serieusheid verlies ik mijn passie nog wel eens. Ik moet het los aanpakken. Zin om een avondje wat te gaan drinken, gewoon doen. Wedstrijdspanning ?? Loop voor de lol niet voor de tijd. Zeker in triathlon en duathlon is tijd vaak niet iets heel betrouwbaars gezien de lengte van vele parcoursen. Maar das bijzaak. Voor Amsterdam had ik dan ook totaal geen stress en totaal geen zenuwen in de voorbereiding alleen een hoop plezier. En met dat plezier kwam de motivatie terug. Zenuwen niet maar kippenvel van het genieten had ik regelmatig. Op zondag 19-oktober was het zover. Zenuwen waren er nog steeds niet ook niet bij de start. Ik nestelde mij al snel na het startschot achter fransua, onze tijden zijn op veel wedstrijden gelijk laatste jaren en wilde niet te hard van start gaan. Eerste 10km voelde goed en vergat de tijd te kijken maar dan Pip Tesselaar stapt iets naar links net voor het 10km punt en voor mij zie ik Thijs Feuth. Een oog op de klok en ik wist genoeg, ‘’34.13’ Shit te hard en veel te hard ook.. Ruim 3’’’. Ik besloot te lossen en lekker op gevoel door te lopen. En alles leek lekker te gaan tot het draaien aan het einde van de Amstel…. Halve Marathon punt weer te hard 1.15.49 7’ te hard. En alles voelde vrij oke tot 25km waar de eerste steek in mijn zij kwam… Doorlopen ging nog zij het iets trager maar nog goed voor 18’ tempo op 5km. 30km De steken werden erger en gedwongen moest ik naar 4’ per km… Balen maar helaas ik wilde niet stoppen met rennen uit angst daarna niet op gang te kunnen komen. 35km punt.. .Over en uit door de steken was het tempo weg… Gek genoeg…. Ik verwachtte dat 35km het punt zou zijn dat mijn benen me in de steek zouden laten, maar die voelde goed ofja voor zover iets goed kan voelen na 35km tempo lopen. De wind speelde laatste stuk helaas ook niet in het voordeel. Helaas was het volledige tempo eruit en uiteindelijk debuteerde ik wel nog in een tijd van 2.46.08 waarmee ik 15de nederlander ben geworden. Ik ben zeker tevreden met dit debuut. A. omdat ik weet dat dit veel sneller moet kunnen. B. Dit is denk ik wel het mooiste en leukste wat ik ooit op sportief gebied gedaan heb zowel het trainen als het lopen. Waar en wanneer weet ik nog niet, ik zal eerst mijn planning eens aan Ruud voorleggen en dan verder zien. Ik beloofde mezelf vooraf hierna 2 jaar geen marathon meer te lopen. Maar de pijn en ervaringen van een marathon zijn toch wel heel erg verslafend. Ik vlak dan ook niet uit in 2015 weer een marathon te lopen. Zeker aangezien ik mijzelf niet naar het WK duathlon zie gaan in Australië. ''Ál zou dat laatste de tijd mij leren''.

Maikel 2de tijdens BK Duathlon.

Op zondag 05-07 was het dan eindelijk zover. Het BK duathlon over de classic distance (10-40-5) in Kortrijk. Dit was voor mij de na Pontevedra laatste kans om mij te plaatsen voor het EK Weyer dat 24-08 zal plaatsvinden. Zenuwen kende ik echter niet wel opluchting dat het eindelijk zover was. Enige wat mij een beetje dwars zat was dat mijn kuit wat aan het zeuren was na de Training die maandag daarvoor. Om 15.37 was het dan zover de start. Ik besloot mede daardoor vrij achteraan te starten, zodat ik al snel mijn eigen race zou kunnen lopen. Na 200m voelde ik de kuit en na 400m voelde ik dat hij minder werd. Voor degene die nog nooit in Kortrijk zijn geweest het loop parcours is alles behalve vlak en bestaat uit een deel grint/offroad. Al snel liep ik op kop van de 2de groep achter de kopgroep van een man of 10 met o.a Tim van Hemel en Jan Petralia. In ronde 3 begonnen we steeds meer mensen uit de kopgroep terug te pakken en plots ook tot mijn verbazing Jan. Hij bleek last van de luchtwegen te hebben en moest helaas de race verlaten. Ik kwam steeds dichter bij een top 4 plek met in mijn zog de nederlanders Caimin Stevens en Armand van der Smissen wist ik dat de nodige top 4 klassering voor Weyer er in zou zitten. Na 31.30' konden we wisselen. Op de fiets ging de hendel meteen open bij Caimin en hij sloeg een gaatje op mij en Armand. al snel hadden we dit weer dicht en sloten we aan bij 2 belgische brommers. Ik noem atleten niet heel snel brommers maar deze 2 mannen verdienen die eer. De brommers genaamd Seppe Odeyn en Timothy van Houtem trokken het gas volledig open en ik en Armand konden niet veel meer dan mee draaien. De achterstand van 1.00 werd al heel snel terug gedraaid naar 45' en in ronde 2 kwam de Belgische top duathleet Francois Humblet ineens terug gezakt uit de kopgroep in onze groep postvatten. Ik reed vooral op de energie spaarstand zodat ik de 2de run wat over zou hebben. Maar het Tempo deed behoorlijk zeer. In de laatste ronde haalde we de laatste koploper Tim van Hemel ook terug en meteen ging de gashendel open omdat we plots voor winst reden. Gezien mijn vorm en verrichte trainingsarbeid en rust wist ik dat ik goed mee zou kunnen doen en hoopte die top 4 te gaan verwezelijken. Na 1:04:13 was het zover de laatste wissel. Van de fiets merkte ik al snel dat de kuit er klaar mee was en besloot het te negeren snel wisselen lukte en ik vloog voor mijn gevoel als 4de de wissel uit, achter Seppe, Timothy en Francois. Timothy had ik snel terug helaas haalde ik Seppe en Francois bij vlak voor het dalende loop stuk. Francois slim als hij is bleek over te hebben en gooide het gas omhoog in de afdaling. De afdaling is smal en sloot helaas voor de versmalling aan dus er was geen deur meer dicht te gooien... Helaas kon ik hem niet volgen en hij pakte een meter of 10. Vervolgens kwam ik niet meer dichter en uiteindelijk liep Francois verder uit en strande ik op een meer dan knappe 2de plaats waar ik meer dan tevreden mee ben. Op 15'' na Humblet. Als derde was er Seppe Odeyn. Ook diep respect voor de andere nederlandse Atleten Armand van der Smissen knap 5de en Caimin Stevens na een mindere periode 10de. En ook was er Joep Staps de topper uit Tilburg besloot 2 uur van te voren pas dat hij zou starten na een langere tijd afwezig te zijn geweest uit de sport kwam hij als 30ste over meet.

Triathlon Stein. Fietsparkours of spelen met ledenmaten en erger MATERIAAL.

21-06 was het zoveer. Mijn 2de wedstrijd van de eredivisie 2014. Het werd zoals verwacht werd een zwemonderdeel zonder wetsuit. En gezien mijn vetpercentage dat momenteel nog steeds onder de 6% ligt en het feit dat ik een hekel heb aan kou, besloot ik na overleg met Rob tactisch te water te gaan. In de line up waar elke atleet word opgeroepen besloot ik wat te rekken en warm te draaien. Aangezien ons team (triathlonteamNL) tweede in de rangschikking stond hield dit dus in dat wij als tweede team naar voren werden geroepen. Waardoor ik op de 2de lijn kwam te staan. De start was 43 over en om 39 mochten we te water. Iedereen ging meteen te water en ik besloot samen met mijn vrienden tot de laatste 20'' te wachten. Je kan niet allemaal vooraan liggen. Hierdoor zou ik tijdens het zwemmen langer warm blijven en dat bleek. De eerste 600m zwom ik soepel mensen voorbij. Pas in de laatste 150m kreeg ik problemen met de kou. Dit is nog te overzien. En uiteindelijk kwam ik in de derde groep het water uit tot mijn verbazing. Even dreigde ik onderweg naar de fiets de aansluiting te missen omdat ik niet kon geloven niet als laatste het water uit te zijn gekomen. Maar uiteindelijk als 41ste niet super maar voor mijn doen goed genoeg. Daarna de fiets op. Ik werd al voor de start door mensen gewaarschuwd dat het parcours gevaarlijk is. Maar dat blijkt achteraf zacht uitgedrukt. Als iemand mij zou vertellen dat de persoon die het parcours gekozen heeft dronken was bij het uitvoeren van zijn taak had ik die zo geloofd. Later meer daarover. Ik kwam uiteindelijk in de fietsgroep met o.a Niek Heldoorn, Mark Hamersma, Chris brands en nog zo een 7 andere waaronder 2 trimates. Ik besloot wat te drinken en wilde het stuk waar ik voor gewaarschuwd was voorin doorkomen. Obstakel 1, met je carbonfiets en wielen de stoeprand af, rakelings langs de betonpotten midden op de weg. S bocht waar je net in je eentje door past, s bocht bocht links rechts, U turn een stoeprand af en vanaf daar eindelijk normale weg... Als ik geen team had gehad was ik afgestapt mijn fiets is me meer waard dan me ledenmaten maar gezien de wedstrijden die nog komen voor mij nogal onnodige risico's. Leuk voor op een mountainbike of als je volledige sponsoring van materiaal geniet. En zelfs dan moet je je afvragen waar het goed voor is. Maar ach wie weet volgend jaar beter. Mark en Chris vroegen me meteen om mee te draaien en in eerste instantie liet ik me er toe verleiden. Maar toen ik op de brug zag dat het gat naar groep 2 maar 25'' was besloot ik achteraan de groep te rijden op een meter of 4 door de gevarenzone en uiteindelijk netjes in de groep op alles wat daarna komt. Ik hoefde ook niet mee te fietsen wetende dat mijn benen op een losse 5km goed zijn voor een sub 15' Als je ervan uitgaat dat de gemiddelde nederlandse triathleet 17-18'loopt in de top 25 met hier en daar een uitschieter zou dat inhouden dat er sowieso mensen in de groepen voor ons 2' aan hun broek krijgen. De uitvoering is dus simpel lekker mee pedellen en daarna lopen. Zo gezegd zo gedaan. Al raakte ik door het letten op de weg deels me concentratie kwijt en heb niet eens gezien dat Hamersma voor de groep uit gewisseld was. Al bij het aantrekken van mijn schoenen voelde ik dat ik lekker zou lopen en dat gebeurde. Als moet ik zeggen dat sinds ik op Mizuno loop elke loop meer dan lekker gaat. En zo ook nu weer. Ik liep 20m achter Niek de wissel uit en al snel haalde ik hem terug, vervolgens was ik na 500m ook de 2de fietsgroep voor het grootste gedeelte voorbij, vervolgens kwam ik voorbij Rens de Boer, daarna Ynze Keulstra die qua loopstijl eng veel op ze zus Pien lijkt besefte ik tijdens het lopen. Vervolgens nog de oude top concurent Peter de Vries voorbij erg goed te zien dat ook hij de draad weer heeft opgepakt. En op het laatste 1600m nog Edo voorbij die na lange tijd lange afstanden gedaan te hebben weer terug is in de eredivisie. Maar Mark turbo Hamersma liep nog 20m voor me en na het passeren van Jarrich van Woersem sloot ik aan bij Mark. Ik zal eerlijk bekennen dat ik in eerste instantie niet van plan was Mark voorbij te gaan in de laatste km. Gezien zijn teamgenoten had het niet uitgemaakt voor de uitslag of ik wel of niet achter hem zou finishen. Maar toen ik merkte dat hij anging liet ik me toch verleiden, en versnelde. Uiteindelijk finishte ik na een 3de looptijd van 15.26 op de 14de plek. Dat terwijl ik als 41ste de wissel uit kwam. Ik heb 5km heerlijk gelopen en er lijkt tegenwoordig wel een cruisecontrol op te zitten. Nu volledige focus op BK duathlon Kortrijk waar ik mij hoop te plaatsen voor het EK in Weyer op 23-08.

Silver tijdens NK duathlon Tilburg

Op zondag 15-06 was het dan zover. Het NK Duathlon over de sprint afstand (5-20-2.5) in Tilburg. Ik heb even in twijfel gestaan over het wel of niet starten van deze wedstrijd vanwege het feit dat ik sinds woensdag een verkoudheid heb die de luchtwegen niet laat mee werken. Maar uiteindelijk toch maar van start gegaan. De zenuwen waren ver te zoeken al zijn die dat al het hele jaar, wat bij mij duid op een goed teken. Na de start vormde zich door het snelle tempo van Caimin Stevens een kopgroepje met oa. mijn trainingsmaatje Merlijn Dekker die voor het eerst mee deed aan een duathlon. Ik had al snel door dat het beter zou zijn de kopgroep niet volgen. De reden was simpel, omdat me longen dat simpelweg niet toelieten. Uiteindelijk na een ronde op plek 3 te hebben gelopen begon het spel met de luchtwegen pas en al snel wonnen mijn luchtwegen. Steeds meer mensen liepen mij voorbij en bij me weg. Uiteindelijk kwam een groepje met oa. de toppers Armand van der Smissen en Gerben Schreurs, die mij weer een beetje wakker wist te schudden. En ik dwong mezelf het gaatje zo klein mogelijk te houden. Wetende gezien mijn trainingen op de tijdritfiets de afgelopen weken dat er met de fietsbenen niks mis was. Het was tenslotte een niet stayer wedstrijd en heb niet voor niks zoveel uur aan mijn postitie op de tijdritfiets gezeten en hoopte het nadeel van de luchtwegen misschien om te kunnen zetten in een gelijke strijd door deze te combineren met Aërodynamica. Dit leek te werken en Al snel naderde ik Caimin en Merlijn en liep goed en soepel in op Armand, Ik kwam snel in mijn cruizing flow en voelde me goed. Helaas niet goed genoeg om het verschil te maken maar ik lag in ieder geval wel weer terug op medaille koers. Uiteindelijk kon ik de wissel in gelijk met Armand en Gerben en ook het groepje achter ons was niet ver weg. Na 500m lopen kreeg ik een krampsteek in mijn zij en zag Armand die sneller was gewisseld door de slimme set met pyro's (een fietschoen platform waar je met gewone schoenen op zit) te rijden. Tijdens de krampsteek zag ik Gerben en nog iemand passeren en al snel werd duidelijk dat ik slim moest lopen ipv hard en dat werkte. Al snel haalde ik Gerben weer in en liep ik op plaats 2. Bij het ingaan van de laatste ronde hoopte ik nog heel even terug te kunnen lopen naar Armand. Maar niks was minder waar. Het leek wel of het duathlongenie ook met dit scenario rekening had gehouden en liet me geen stap dichterbij komen. Uiteindelijk finishde ik als 2de op 13 seconde van de oude baas Armand van der Smissen. Wel werd ik eerste elite een leeftijdcategorie die volgens de ITU de leeftijd 24 tm 40 bevat. Helaas worden deze leeftijden niet meer erkend door de NTB. Maar al met al toch meer dan tevreden met mijn silvere medaille. Meer dan ik begin dit jaar had durven hopen.

WK Duathlon Pontevedra

Op zaterdag 31-03-2014 was het dan eindelijk zover het WK duathlon. De laatste dagen voor de wedstrijd merkte ik dat ik meer ontspannen was als normaal. Reden hiervoor was al heel snel duidelijk en bestond (letterlijk) met name uit 4 factoren, Coach: Armand van der Smissen en top duathleten: Lesly Smit, Pien Keulstra en Jessica Oosterloo. De sfeer was voor de vlucht heen al goed en ontspannen en veranderde naar mijn beleving niet. Wat voor mij altijd een groot pluspunt is. Tijdens de wedstrijd voorbereiding en de parcoursverkenning de dag voor de wedstrijd merkte ik al snel dat de benen goed voelde en dat ik klaar was te knallen. De Wedstrijd: Het is maar goed dat ik mentaal goed in me vel zit in de aanloop van het WK. Mijn start vond plaats om 18.00 uur en heb de uren voor de wedstrijd gebruikt om te rusten en te eten, en wat van de vrouwen wedstrijd te kijken. Waar ik zeer onder de indruk raakte van de Nederlandse dames die stuk voor stuk een super wedstrijd afwerte. 90’ voor de start checkte ik in. Fiets was volledig in orde zoals verwacht. Dus door naar de check in voor het pak. Hier ging echter goed mis. Even voor de duidelijkheid. De ITU stelt eisen aan de pakken. De bedrukkingen, naam/landcode, rits op de rug etc etc. Om dat goed te kunnen controleren moet de bond de foto’s van de pakken naar de ITU doorsturen. En dat bleek dus niet gebeurd te zijn. Nadat ik voor mij de Belgische topper Gert van Poucke met zo een zelfde probleem na een hoop gedoe en geregel werd de regel voor hem terug gedraaid. Jullie voelen hem vast al aan komen. Mijn pak werd dus afgekeurd waardoor ik moest starten in een pak door de ITU beschikbaar werd gesteld. Ik besloot geen energie te verspillen aan een discussie of de bond. Al is het natuurlijk niet heel fijn als je geld betaald voor een pak en die niet kan gebruiken. Gelukkig stond het pakje goed en was het mijn maat. Om 18.00 uur was het startschot. Na overleg met Armand besloten we niet gek te starten. En dit pakte vrij goed uit. De eerste run verliep vrij soepel in 33.02 waardoor ik met een groep van 3 wisselde achter een groep van 5. Na de wissel werd meteen het gas opengedraaid. We wisten dat fietsen een slijtage slag zou worden (dit werd duidelijk door de vrouwenrace die voor ons starten) En al snel werd duidelijk dat het zwaar zou worden. De heuvel eiste al snel zijn tol en de groepjes dunde uit. De wind bergop speelde parten en al snel ging alles op de kant. Boven was het keerpunt waarna de afdaling eigelijk gewoon een sprint omlaag werd. En dit was acht keer het geval. Na 3 rondes sloten we aan in de tweede groep die zou strijden voor plaats 8 t/m 35. De slijtage slag deed me pas echt de ogen openen toen ik Sergio Silva, de europees kampioen sprint in Horst aan de Maas uit de kop groep zag waaien en vervolgens ook bij onze groep zag moeten lossen. De laatste ronde besloot ik heuvelop nog 1 laatste maal het gas echt open te trekken en forceerde een gaatje. Helaas deed de hele groep een kamikaze afdaling en al snel werd duidelijk dat ze niemand lieten rijden maar de groep was te groot en hoopte het wat uit te dunnen. Helaas kwamen de krampen en steken al snel en al voor het ingaan van de wissel werd duidelijk dat ik een slechte tweede run zou lopen. En het enige waar ik nog mee bezig was, was blijven lopen. De eerste 2.5 km was een rampzalige ronde maar ik herpakte in de tweede ronde helaas heb je daar niet veel aan op een WK. De versnelling was nog wel genoeg om het gat van 20 seconden op Grau dicht te lopen en daarvoorbij. Maar de vogels waren al gevlogen. Uiteindelijk strande ik op een 34ste plaats hetzelfde als mijn startnummer in een tijd van 1:55:58. Na de finish werd al snel duidelijk dat het een overlevingsstrijd was. De fietsgroep waar ik in zat was de tweede groep in de wedstrijd. En tegelijk ook de laatste groep met looptoestemming. Alle andere groepen waren wegens te grote achterstand uit de race gehaald. Een 34ste plaats klinkt misschien niet goed. Maar ik ben er zeker meer dan content mee. Meer zat er niet in. Ik wist dat er een verschil was tussen de europese wedstrijden en de wedstrijden van wereldniveau maar dat dit zo groot zou zijn. Ik heb nu al zin in de volgende wedstrijden. De focus zal nu uitgaan naar de komende wedstrijden. En mijn plaatsing voor het EK classic distance duathlon in Weyer. Lijkt mij een mooi revanche.

BK sprint duathlon Doornik

Op zondag 27-04-2014 vond het BK sprint duathlon in Doornik plaats. De wedstrijd beloofde vooral een tactische race te worden. Door de wind en het niet heel selectieve loop parcours. En gezien de vele trainingsuren en arbeid van de afgelopen week zou het voor mij een nog tactischere race worden. Al kwam ik daar na 200m lopen pas goed achter. Bij het inlopen met toppers Caimin Stevens en Thijs Wiggers (die na zijn knappe junioren race mee liep als uitlopen) voelde me benen simpelweg gezegd slecht. Dit is voor mij nooit een reden tot paniek want zo voelen mijn benen in 99% van de gevallen voor een goede wedstrijd. Om 15.15 klonk het startschot en ik had al besloten vanaf rij 2 te starten. (het trainingskamp met triathlon NL in me achterhoofd en me goede fietsbenen). Na 200m zaten de trainingen van afgelopen week niet zozeer meer in me hoofd maar meer in mijn benen. En ik besloot gas terug te nemen na de eerste 1000m. Vervolgens sloot tijdens de run teamgenoot en bondscoach Armand van der Smissen aan. En ik besloot simpelweg te volgen voor zover dat simpel is bij deze (oude) turbodiesel. Uiteindelijk zou ik in hem een prima fietsmaat vinden dacht ik en dat bleek. Al snel na de wissel zaten we met 5 man bij elkaar waaronder ik en Armand. En na c/a 3km op de fiets sloten we aan bij de groep voor ons met daarin o.a de toppers Caimin Stevens en Ruud de Rybel. En met dit ploegje zou zoals vooraf al voorspeld door Dirk Douwen (teamleider van CDTG) alles samenvallen. Na eerste ronde fietsen kwamen we bij de kop en groep 3 met daarin o.a ploegmaats Alexadre Picard en Rob Douwen. Naar eind van de 2de ronde begonnen de demarages waar duathlon zeker in het stayeren om bekend staat. En ik besloot het zelf ook maar eens te proberen vlak voor de fontijn zette ik aan en kon zo in het bochtigere gedeelte me eigen lijn pakken. Maar veel ruimte kreeg ik niet. ETZ en TriGT reden alle gaten goed dicht en gaven nooit (te) veel speelruimte. Bij het keerpunt merkte ik al dat de koers zenuwachtiger verliep en dat ging gepaart met veel duw en trekwerk. Op de korte klim was dit het zelfde ik zat tot dan vrij achteraan en kon het veld goed overzien. Maar wist door het koersgedrag ook dat ik moest maken dat ik naar voren moest zeker voor de wissel. Op het laatste rechte stuk besloot ik er dan ook langs de andere kant van de weg vandoor te glippen. Iedereen was al uit zijn schoenen dus wist dat als ik hard aan zou zetten er een grote mogelijkheid was ik iig met voorsprong in de wissel zou raken. En zo gebeurde het. Helaas was mijn 2de run een kopie van mijn eerste en al snel stond ik geparkeerd. Na c/a 400m lopen kwam Armand mij weer voorbij en ik probeerde te volgen. Ik verwachtte Caimin Stevens die goed in de race zat en geen trap te veel had gedaan op de fiets wat logisch was gezien zijn poging voor WK kwalificatie. Caimin liep ten slotte een super eerste run. Later bleek dat hij het slachtoffer was van het gedrang en over de dranghekken geduwd... Uiteindelijk moest ik Armand laten lopen er zat simpelweg geen versnelling meer in de benen. Uiteindelijk strandde ik op een 13de plaats. Niet helemaal zoals gehoopt maar gezien de omstandigheden ben ik er zeer content mee. Het was een mooie en leerzame wedstrijd.

EK sprint duathlon (it feels good to be back)

Op Zondag 13-04-2014 was het dan zover. Het EK sprint duathlon te Horst a/d Maas. Een wedstrijd die ik zodra de datum bekend was al met een kruis genoteerd had als eerste piek moment. Helaas kwam ik alleen mede door een kwakkelende winter aan geen een van de kwalificatie criteria. Tijdens de duathlon van Hilversum hoopte ik op die benodigde 3e plaats en kwam er daar al snel achter dat die er niet in zat. Wat te verwachten was. Dat weekend daarna had ik een trainingsweekend met CDTG (Challenge duathlon team Geel) en wist daar toch enigszins indruk te maken op bondscoach en teamgenoot Armand van der Smissen die na lang twijfelen later die week toch goed keuring gaf. Ik had me echter al na het er vanuit gaan niet te starten ingeschreven voor zwemloop Amersfoort en de ATC Almere tijdrit. En wilde die afzeggen wat ik na een kort overleg met Armand toch niet deed ik besloot deze wedstrijden als voorbereiding te doen. Zaterdag bestond uit de altijd leuke (kuch kuch briefing, ik ben niet bepaald een briefing persoon). En verkennen van het parcours. Bij het loopje dat ik deed met Caimin Stevens voelde de benen goed. En de motivatie was er. Wat een duurloop van 20’ met 20’ lachen al niet kan doen met het lichaam. Verder was het vooral rusten. Zondag (Raceday). Om 13.40 was het dan zover nu was er geen tijd meer voor zenuwen nu moest het gebeuren. Ik besloot vanaf de start mee te gaan met het groepje van Sergio Silva in ieder geval de eerste km. Die dan ook akelig en pijnlijk hard ging. Vervolgens lnam ik iets gas terug om te herstellen om mijn plek achter oud cdtg ploeggenoot Tim van hemel in te nemen. Tim is een van de sterkste fietsers in de duathlon sport en de coach had de hele Nederlandse equipe dan ook goed duidelijk gemaakt dat we met Tim zouden moeten wisselen. Na de eerste 2.5 zaten we allemaal goed in een groep met van Hemel en 4 nederlanders bij elkaar. Ik, Caimen Stevens, Juul vd Kruijs, en Mark Hamersma Die een goede indruk maakte door te volgen toen Silva versnelde. (helaas moest hij deze inspanning iet wat bekopen maar wetende dat Mark een goede fietser is ging ik er vanuit hem ook op de fiets te zien. Uiteindelijk was daar dan het wissel moment. Ik kon mooi voor Tim naar binnen achter Caimin en Juul waardoor we allemaal goed bij elkaar zaten. Vervolgens de fiets op waar ik al snel Tim van Hemel zijn wiel te pakken had. Tim gaf dan ook meteen goed gas. Ik besloot wat gedoseerder door de dorpsomloop te gaan met 14 bar in mijn banden had ik niet de grip en het comfort die andere hadden en wist dat dit me op de polderwegen meer dan van pas zou komen. Tim reed weg op het moment dat ik aansloot bij de groep met Caimin Juul en een Rus waarmee we een mooi treintje hadden. Door de vele risico’s die Tim nam sloeg hij al snel een gat en reed steeds verder weg. Uiteindelijk was de britse brommer Chris Carter aangesloten. Na gezien te hebben hoe hoekig de rus in de groep door de bochten ging was hij al aan het schreeuwen. Toen Juul in een bocht wat controle leek te verliezen en ik hem riep wat minder risico te nemen leek Chris het zat te zijn en versnelde. En ik reageerde. Al snel riep Juul en ik zag dat er een gat ontstond. Ik meldde Chris dat zolang het gat niet groter was ik niet mee reed en Chris besloot nogmaals door te trekken. Nadat het gat ongeveer 150m was geworden ben ik mee gaan draaien. Wat resulteerde in een 60km/u rijdende oranje blauwe tandem. Al snel waren we dan ook weer terug bij Tim die 2 italianen had opgevist. En vervolgens reden we met 5 helemaal terug van voren na het keerpunt trok ik met Chris een sprintje en sloten we aan bij de groep van Silva. Waar het al snel demareren was met Tim en Gert van Poucke. Iedereen wist denk ik wel dat we van Silva af moesten. Met nog 1km te gaan sprong Tim opnieuw en ik sprong mee (geen idee waar ik het vandaan haalde maar voelde de pijn zo erg dat ik wel verlamd leek. Voordeel als je jezelf verlamt voelt van de pijn. Dat je de pijn toch niet voelt. Daar was de wissel ik draaide als 2de binnen en wist dat ik de turbo aan moest zetten hoeveel pijn het ook ging doen ik was er klaar mee tot ik ineens de italiaan links me schoen voelde aantikken die in me pedaal zat en die verloor ik. Shit dacht ik (en dat is zacht uitgedrukt). Ik dacht nog 0.1 seconde na om me schoen te laten liggen maar dat zou me 10sec tijdstraf opleveren. En ik besloot hem te pakken en uiteindelijk ging ik dus als 11de de wissel in…. Na de wissel besloot ik gas te geven en ik voelde meteen weer waarom ik zoveel van duathlon houdt. PIJN. Helse Pijn van het diepgaan. Ik heb niet snel een grimas op mijn gezicht maar vandaag zei die alles. Me ene been ging voor me andere en al snel was ik weer bij Tim. En zag Chris zo een 50m voor me. Tim had Tijdstraf waarom is me niet duidelijk geworden. Ik kwam heel even dichter bij Chris maar helaas niet meer voor. Uiteindelijk finishte ik als 8ste overall en 4de bij de Elite Mannen. Met een Looptijd van 14.32 en een fietstijd die onbekend is bij mylaps en een laatste run finishte ik in een tijd van 55.45 Dolgelukkig en stik kapot. Me longen voelde beurs me benen naar zijn grootje. Maar man wat heb ik genoten… En wat voelt het goed weer eens een wedstrijd van dit kaliber te doen. De doelen dit jaar zijn duidelijk en de focus ligt nu op de komende duathlons en triathlons dit seizoen. Dankwoord. Ik doe dit niet snel maar ik wil toch wel een paar mensen noemen die dit weekend hebben geholpen dit weekend. Om mij deze prestatie te doen leveren. Allereerst Armand van der Smissen (voor het vertrouwen dat hij altijd al in mij gehad heeft en altijd is blijven houden, Maar ook zeker voor het goed geregelde weekend). De gehele Nederlandse afgevaaardigde Delegatie. Met in het bijzonder Caimin die mij sinds duathlon Alp d Huez 2010 al weet te motiveren door zijn euwige lach waar hij zijn prestaties mee haalt. En dan de niet in mijn stukje genoemde Thijs Wiggers (kamergenoot). Die met zijn 18 jaar als eerste jaars Neo toch een hele knappe wedstrijd heeft gedraait. En dan last but not least alle coaches. Huub Maas, Anke de Boer, Raimond van de Boom en Armand. En zeker ook PTC+ voor de geweldige accommodatie.

Blije Maikel alsnog naar het EK duathlon

Op Zondag 23-03 maart was ik in Belgie voor een teamdag met het Belgische duathlon team CDTG (challenge duathlon team Geel), Waar ik sinds mijn triathlon dip (eind 2009) weer fanatieker aan het sporten geraakt ben (start 2011) Nadat Armand mijn depresieve lichaam Van de bank heb kunnen krijgen. Bij dit team zitten ook de nerderlandse toppers Erik van der Heijden, Armand van der Smissen en Alexander Picard. Tijdens deze dag heb ik enkele malen Gesproken met Armand over het EK in Horst. En blijkbaar in de fietstraining en aansluitende looptraining toch wat indruk gemaakt waardoor hij al snel meldde dat ik het hem moeilijk maakte. Nadat ik hem attendeerde op het Feit dat ik dit seizoen graag zou starten op het EK sprint in Horst a/d Maas. Een wedstrijd die mij altijd goed gelegen heb. Zo behaalde Ik daar mijn eerste Nederlandse titel powerman <23 en de overwinningen in 2009 en 2008. Ik weet dat ik deze winter door ziekte/werk niet Optimaal heb kunnen trainen en dat ik mijn beste vorm nog niet heb. Maar ik zit er zeker niet heel ver meer vanaf. Dit merk ik vooral aan de Baantrainingen waar ik in steeds lagere HF snellere tijden kan noteren. Aan het eind van de dag zouden ik en Armand het er later nog over hebben zo klonk het. En dat gebeurde ook. Dinsdag 25-03 kwam het verlossende woord. Nadat ik Armand inzage heb gegeven in mijn Trainingpeaks Account iets wat voor mijn doen vrij zeldzaam is hij tot het besluit gekomen me toch op te stellen en mij de kans te geven weer eens op een EK te starten. Een keuze waar ik hem heel dankbaar voor ben. En zal hem en mezelf niet teleurstellen. Een EK kan tenslotte raar lopen. Veel mensen vragen mij waarom ik als (triathleet) ook veel duathlons doe. Het antwoord is vrij simpel, doe er eens een als triathleet en je zal zien dat een duathlon zwaarder zal zijn dan de meeste triathlons. Er is minder rust in de wedstrijd. Een triathlon is in script te schrijven. Lange vele duurtrainingen, Hard zwemmen, fietsen op 85% en alles eruit op het lopen. Een duathlon is een stuk meer koers. De eerste run is een sprint van 5km en ipv. Herstellen op de fiets is het vaak al vanaf km 1 sprinten geblazen wil je bij de groep blijven. Als je er na de eerste run al bij zit. Dan na 20km demarrages (versnellingen) begint de tweede run waarbij je benen vaak dood voelen en je ze dwingt 2.5km all out te gaan. ( Ik denk dat een triathleet die duathlons doet uiteindelijk een betere triathleet zal zijn, daar zijn overigens genoeg voorbeelden van o.a Silva(POR), Mario Mola(ESP), Tim Don(GBR). Ik heb nog ruim 2 weken tot het zover is en op 13-04 het startschot gegeven zal worden. En heb nog heel wat arbeid te verrichten en Af te zien. Maar ik heb er zin in. En zal er zeker klaar voor zijn. Daar zal ik iig alles voor doen. Ik heb er zin in. En het voelt fijn om het vertrouwen te krijgen hier te mogen staan.

Traditionele Seizoenstart TVH Duathlon

Op zondag 16-03-2014 was dan eindelijk de voor mij traditionele seizoensstart met de duathlon van Hilversum. Dit zou tevens een van de eisen zijn voor het EK duathlon te Horst aan de Maas. Iets waar ik eind vorig jaar eigelijk naar toe had willen werken. Helaas verliep mijn voorbereiding niet ideaal. Horror winter: Dat is kort samen gevat hoe mijn winter er uit zag. En is ook 1 van de redenen waarom het op mijn blogspot zo stil was. Ik heb eigelijk vanaf 4 weken voor egmond t/m 3 weken na het NK 10km lopen sukkelen met de gezondheid en werk. Weken van 60+ uur/ avonddiensten waardoor ik geen baantrainingen kon doen. Ochtenddiensten waardoor ik niet kon zwemmen en dan was er nog die verkoudheid en druk op de longen waar geen eind aan leek te komen. Gelukkig was ik een week of 3 geleden weer fit genoeg om de trainingen op te pakken. Dit net op tijd voor mijn trainingsweek met de wieler vereniging Alcmaria in Mallorca waar ik een goede week van 30 uur op het zadel heb weten te maken. Hier vond ik naast wat van mijn vorm ook weer plezier en motivatie terug heb kunnen vinden. De week na Mallorca het lopen voorzichtig weer opgepakt net als het zwemmen voor zover dat mogelijk is met me werk. En Zondag was het dan zover, om 11.30 uur zou het startschot van duathlon Hilversum klinken en daarmee ook het startschot van mijn seizoen. De benodigde top 3 plaats voor een kans op het EK had ik al uit het hoofd gezet gezien de omstandigheden en de voorbereiding. En ik besloot vooraan te starten en zo lang mogelijk van voren mee te lopen. Niet met Jorik van Egdom en Alexandre Picard die zijn nog 2 maten te groot zeker als je zo goed als geen snelheidstrainingen achter de rug heb. Maar ipv. daarvan liep ik mee op plaats 3 om van daaruit te bekijken wat er mogelijk zou zijn. Tot mijn verbazing liep ik vrij soepel en makkelijk mee in de eerste 3 van de 4 ronden, Maar daarna moest ik Mark Hamersma van team TTW toch echt laten gaan. Na een niet zo super snelle wissel, verloor ik nog eens een aantal plekken waardoor ik rond plek 15 kwam te zitten op de fiets. Al snel vond ik tijdens het fietsonderdeel Waldo van Hemert. (mocht iemand ooit een knecht zoeken voor een koers zoek contact met hem want zelfs op 7m lijkt het wel vakantie). Na ongeveer anderhalve fietsronde kwam er een andere turbo voorbij en opnieuw besloot ik daarmee mee te rijden op gepaste afstand (na mijn zandvoort trauma uit 2011 stayeren we maar niet meer). Uiteindelijk de wissel in En gek genoeg vond ik het gevoel waar ik lange tijd naar opzoek was en liep ik soepel en voor mijn gevoel ook snel de tweede run. Al snel liep ik mezelf dan ook terug de top 10 in. Na uiteindelijk in de laatste ronde nog wat mensen voorbij te zijn gegaan haalde ik de finish in een tijd van 57.13 (geen toptijd, maar ondanks de winter en voorbereidingen toch zeker sneller als vorig jaar) op de 7de plaats (exact de zelfde positie als vorig jaar). Deze wedstrijd motiveerd me toch wel richting komend seizoen. Waarvan ik zal genieten en dit hopelijk het begin is van een mooi seizoen. 1 0:54:05 Jorik van Egdom 2 0:54:42 Alexander Picard 3 0:55:56 Mark Hamersma 4 0:56:11 Jan-Roelf Heerssema 5 0:56:16 Thijs Wiggers 6 0:56:47 Niels Esmeijer 7 0:57:13 Maikel Zuijderhoudt 8 0:57:18 Gerben Schreurs 9 0:57:20 Peter Res 10 0:57:30 Thomas Nijman

Je weet pas wat je mist als je het vind. (Egmond).

Ik heb een tijdje nagedacht of ik mijn verslag over mijn 2de egmond wel moet plaatsen. Na lang ziek zijn en een periode van in totaal 4 weken niet trainen eisten hun tol. De week voor Egmond was er de fartleg. Training 1 na de 4 weken. Deze verliep al alles behalve soepel en dan wil je al te snel weer te hard lopen. Geen wonder dat ik de halve training moest toe kijken hoe iedereen mij achterliet en ik achter de feiten aanliep. Woensdag de baantraining met wat 1000tjes Ook hier liep ik niet al te best. Ik had al moeite met de tempo's 3.20 de km. En dit werkte best frustrerend. Zaterdag dan de wedstrijd voorbereiding en deze was qua gevoel in tegenstelling tot de andere trainingen best hoopvol. Zaterdag 13.25 Nadat het inlopen goed voelde, starten met goede hoop, en zelfvertrouwen. PANG!! Het startschot. Ik had met mijn trainer Ruud van der Laan al afgesproken 1.20 te lopen maar de eerste km was er een vol vertrouwen. Mee met de jongens van TDR vlak achter Tim Bolink. 2km gaat nog steeds soepel ''voelt best oke eens kijken hoelang we dit vast kunnen houden''. 3km ''Nu voelt het toch wel zwaar''. Ik kijk eens op me horloge (''waarom doe ik dat ding dan ook om''). 10.07 " Zo hoort dat niet te voelen". Me luchtwegen beginnen te piepen en bij het opdraaien van het strant na c/a 3.5km Dit trek ik niet op het strad, toch niet hersteld. 4km punt hier komt de grootste vijand in een wedstrijd genaamt ''Twijfel". ineens spoken er dingen door mijn hoofd, (wat doe ik hier nog, is het niet beter om terug te gaan, ik had beter thuis kunnen blijven''). De ene na de andere loper haalde mij in en ik bleef knokken tegen de twijfels. Tempo lag nu zo laag dat het meer als een duurloop leek als een wedstrijd. Nog meer lopers voorbij de 1 fanatieker als de ander. Ik besloot tot het einde van het strand rustiger aan te doen en daarna kijken of ik terug misschien nog wat kon versnellen. ''Dit werkt, de luchtwegen worden minder''. Half weg koers is het publiek met rijen opgesteld langs de kant. Iedereen moedigde elkaar aan zelfs de lopers onderling. Opeens merkte ik dat het makkelijker begon te lopen. Ik besloot in de duinen nog iets rust te houden tot de verharde weg. Hier kwam ik erachter waar het ook al weer om gaat. Ik ben door het trainen als triathleet de pure passie voor het lopen uit het oog verloren. Ik begon te genieten en voelde gelijk mijn tempo omhoog gaan. De longen brandde maar het was dragelijker als op het strand. Ineens genoot ik van het lopen en van de omgeving. Ik besloot gas te geven en uiteindelijk liep ik nog een matige 57' op de 15km. Maar dit deed me tot mijn verbazing vrij weinig. Ik haalde de ene na de andere loper in en dit zonder dat het me veel moeite kosten. Ik liep een tempo waarbij ik kon genieten en waarbij ik gezien een toptijd toch niet meer haalbaar was niet alleen van het lopen maar ook de sfeer en de omgeving. De hijgende lopers en de fanatieke,gezellige supporters. Die bijdragen aan het goede gevoel. Steeds beter kwam ik in mijn ritme en bij elke stap voelde het soepeler. Even voelde ik de passie die ik sinds URT niet meer heb gevoeld. En even lonkte me benen naar me. ''Het hoeft niet nu, geniet''. Alsof iets me wakker wilde schudden dat ik de afgelopen periode in trainingen te fanatiek geweest was en te veel met presteren bezig, Alles moet sneller en beter''. Dat is iets wat ik afgelopen trainingen en periodes meerdere malen heb herhaald. Ik ben niet voor niks zoveel en lang ziek geweest. Ik maakte de grootste fout die je als (tri) athleet kunt maken, Ik luisterde niet naar me lichaam. Erger nog ik dwong me lichaam te luisteren naar wat ik wilde. Nadat ik dit besefte zat ik al in de laatste 3km en deze heb ik gelopen op een constant tempo met een lichte glimlach. Wetende dat mijn tijd weer gaat komen. ''Moet ik alleen wel beter luisteren naar mijn lichaam''. Uiteindelijk ndat ik al lachend de finish passeerde in 1.20.17 zo een 4' langzamer als vorig jaar. Zag ik me ouders en een glimlach zei genoeg. Het gevoel komt terug. Miss niet vandaag, misschien niet morgen. Maar zeker snel als ik luister naar mijn lichaam. Op naar het NK 10km in Schoorl.

Liever een DSQ als een DNF in halve debuut.

Op zaterdag 14-09-2011 was het zover. Mijn eerste halve niet zomaar eentje maar een challenge in eigen stad.
De challenge Almere. Zenuwen waren gek genoeg ver te zoeken ik was ontspannen en had er vooral heel veel zin in. Het vroege opstaan en starten waren denk ik het zwaarst. Alles klopte de weken na het NK, de heup en elleboog werkte weer mee, en had afgelopen zondag tijdens de fartleg in het gooi super loop benen waar ik op hoopte teren.
07.00 waren we dan aanwezig. Gelukkig heb ik de mazzel dat de wedstrijd in Almere is, en dat wil zeggen dat ik zowel me ouders, als vriendin als opa en oma langs de kant zou zien staan. Door de kou en de regen goed laten insmeren met vaseline en de armstukken met zwemmen al aan onder me pak. Om 08.40 was het dan zover het startschot. De hele was al 40min bezig dus konden wij simpel van voet naar voet zwemmen op onze zwemtocht van 1.9km.  na 0:25:19 zat me zwemtocht erop en ik had het belangrijkste advies ''Niet te hard en hou je rust'' goed opgevolgd. Ondanks het rustige zwemmen was het toch goed genoeg om als 10de uit het water te komen. De wissel bevestigde me goede loopbenen want het naar me fietsspullen lopen voelde al soepel. Nog even een aanmoediging naar Dennis Sleeuwenhoek en de wissel in. Gelletje innemen en door, geen zonnebril helaas voor mij ivm de regen. Snel de fiets pakken en weg. Ik kon niet wachten om eens te knallen op me nieuwe fiets die zijn diensten al tijdens de meest bizarre trainingen bewzen had. En in de wedstrijd bleek dit nog maar eens. Helaas lag het parcours er nat en redelijk link bij. Bij de eerste bocht op de grote weg zag ik al 2 fietsers liggen bij de rotonde nog eens 2 en een vliegende ik kijk tijdens wedstrijden niet snel achterom zeker niet als het glad is en ik op me wedstrijdfiets en tubes rij. En als het dan toch geen stayeren is vind ik het ook niet echt nodig. Buiten de linke stukken om merkte ik me fiets, op de rechte stukken zat ik al snel (rustig, want dat was ook hier de boodschap) op de 42gem. Op het stuk dijk wist ik dat de gashendel goed opengedraaid kon worden, en ging ik naar de 50 met een piek van 56 bleek achteraf na het uitlezen van me garmin. Daarna de knardijk, en dan de weg met de stenen dit duurde voor mij een kleine 500m want daarna besloot ik al snel het fietspad op te rijden via het plekje waar de vogelspotters altijd staan (voordeel van een thuis wedstrijd). Reden ?? Simpel probeer eens op een tijdrit fiets met bandjes van 23mm breed en 14 bar lucht in de banden veilig en verantwoord  over een gladde klinkerweg te rijden. Daarna volgde de polderwegen en 2 viaducten hier was ook prima te rijden op de 54x16 en nog steeds soepel op de 40 km/u Daarna richting zeewolde daar zaten we op het fietspad. Bruggetje met losse kleine stenen/grevel ?? Toen zeewolde door en via het dijkje weer een plateau met Grint ?? daarna het veelbesproken bospaadje hier heb ik het tempo eruitgegooit. En reed ik 23km/u en in de bochten heb ik me Garmin maar niet eens meer bekeken. Bij het uitdraaien eindelijk weer de grote weg op en de gashendel kon weer open. Terug naar de 40. Op 60km derde gelletje andere had ik bij 30 en door. Zwaar verzet hoog been ritme alles ging nog soepel. Even bidon pakken water over me een alsof de regen dat niet al genoeg gedaan had. Maar dat opgedroogde zand en etc loopt zo moeilijk op de run later. Toen nog even een Brug met een gladde houten plaat erover. Ik ken het bruggetje en zonder die plaat was het nog minder verantwoord. Gelukkig had ik het parcours al meerdere malen verkend, en ben er nooit een mega voorstander van geweest. Maar ondanks dat was dit me eerste halve triathlon en ik reed ondertussen op plek 6 en liep nog steeds in op de rest. Dus was goed bezig, en reed de hele wedstrijd alleen nog een pluspunt dus en een goede bevestiging op me vorm van het NK OD 2 weken eerder waar ik onderuit ging, gelukkig zonder heel veel erg. Langs de dijk telde ik de km bordjes af 70/75 aan het einde van de dijk naar het keerpunt   kwam er een groepje voorbij met o.a Merijn Schuurman daarin. Ik haalde hem in bij Zeewolde. En ook hij leek de gevaren van het parcours letterlijk ter lijfe hebben gevoeld. na het keerpunt schoof ik hem weer voorbij en toen de dijk af en ja hoor PSSSS daar ging 1 van me banden. ''Please wees me voorwiel'', om de simpele reden pitstop in een dichtwiel spuiten is gedoemd te mislukken. Maar natuurlijk was het achter. Dat werd dus wandellen/rollen geblazen. Naast mij reed nog een engelsman lek (was me pitstop toch nog ergens goed voor). En daar ging ik dan voor me 10km wandeltocht, via het parcours want wilde niet te veel gezeur. Na 7km was het dan zover, ik was bij de coachpost ik had zelf geen coach op de coachpost want na de coachpost moest de halve nog maar 3km. (Miss niet de beste plek voor een coachpost maar wel mijn redding. Ik zag Sharon Zuidervliet staan met Cornelis Scheltinga en Fiona Sleeuwenhoek en vroeg of hun misschien een achterwiel met Shimano/sram passing hadden. '' Dat hebben we helaas niet. ''Sharon had alleen haar omafiets bij de bushalte staan''. ''Prima''!!  Ik wist dat als ik de fiets aan zou nemen ik een DSQ zou krijgen maar heb liever een DSQ achter me naam dan een DNF niet dat die er had gekomen maar hou me materiaal liever heel en had wel weer genoeg gelopen. Dus daar ging ik fiets/schoenen aan hun gegeven fiets aangenomen en daar ging ik met me tijdrithelm op, op de omafiets richting de wissel. Ik haalde 3 mensen in en man wat zullen die gebaald hebben haha. Toen na heel wat rare gezichten en gelach na fiets weg gehangen en naar me loopspullen. voor de mensen die het wilde weten fietstijd was 02:47:47 Met lopen zat het tempo er lekker in en ik liep heel soepel. Bij het Internaat kwam ik een oude kennis tegen die besloot een stuk mee te fietsen. Was erg gezellig en kon zo dus lekker even een babbeltje maken. Al snel haalde ik heel wat mensen in en nadat ik als 99ste aan het lopen was begonnen kwam ik na de eerste loopronde door rond plek 48. De tweede ronde haalde ik de gashendel wat los en besloot ik volop te gaan genieten. Uiteindelijk kwam ik bij de laatste 100m mijn ouders, opa en oma en vriendin nog tegen en besloot ik tijd te nemen om te genieten en ze een knuffel te geven. Vervolgens heb ik zoals de hele wedstrijd al met een big smile met een looptijd van 01:27:48 goed voor de tweede looptijd in mijn leeftijd en een 7de tijd over de hele dag, de finish gepasseerd als 35ste en 3de Almeerder. Maar kreeg van de organisatie al meteen te horen wat ik al wist ''DSQ''. Ondanks dat kon ik er eigelijk alleen maar mee lachen. En kon ik niet wachten om bij de spekkies en het buffet te raken. Waar ik me inschrijfgeld vast en zeker meer dan opgegeten heb. Na de wedstrijd ben ik op twitter wel nog benoemd tot held van de dag. Finishtijd was trouwens uiteindelijk 04:46:28. En dat is precies de tijd die ik optimaal heb genoten van me sport. Achteraf gezien is het jammer want als ik de verloren tijd aftrek bij me eindtijd had ik serieus voor het podium mogen strijden. Al weet ik zeker dat mijn oma fiets actie me nog meer positieve reacties heeft opgeleverd. Nu wacht mij een rustperiode en op naar seizoen 2014 waar ik hopelijk in de eredivisie zal kunnen gaan meedraaien. En nog een paar halve zou kunnen inplannen als dat gaat passen. 1 ding is zeker ik been weer super gemotiveerd en weet nu al dat 2014 een super seizoen gaat worden.

Super NK tot de crash....

Op zaterdag 31-08-2013 was het dan eindelijk zo ver, het NK olympische afstand in Veenendaal.
Na Holten besloot ik geen wedstrijden meer te doen en me te focussen op me trainingen naar dit NK en me debuut op de halve op 14-09. De afgelopen weken waren super na 2 weken vakantie waarin ik al me sportspullen thuis gelaten had, en de enige sport die ik deed was zorgen dat ik zo nu en dan toch nog een stuk tour kon volgen. Wel merkte ik iets wat ik dit jaar nog niet gemerkt had. De motivatie om weer helemaal terug te gaan komen was aanwezig. Ik heb tijd gehad om na te denken en besloot dat ik de laatste wedstrijden van dit seizoen zo goed mogelijk wilde zijn, en dat betekende veel beter dan de afgelopen wedstrijden. Na terugkomst heb ik rustig de trainingen hervat. En kwam weer goed in me ritme en gevoel. Tot de week voor het NK. Na 2 werk weken van meer dan 60 uur en trainingsweken van 14+ voelde ik me een wrak. Tel daar me slaapproblemen bij op en je hebt een zombie. Dit besloot me te doen stoppen met trainen. In 1 week kan je weinig tot geen vooruitgang meer boeken, daarentegen ligt roofbouw heel anders. En dat is wel het laatste wat ik wil nu de motivatie terug was. Donderdag even snel naar de dokter en die kwam met hetgeen wat iedereen al vermoedde oververmoeidheid. Slaaptabletjes waren de uitkomst en voelde me vrijdag alweer iets fitter. En kon zowaar hopen op een lekker en goed NK. Ik wilde er niet heen gaan om tweede te worden. Al was dat onvermijdelijk. En besloot te ontspannen en er het beste van te maken. Toen ik zaterdag wakker werd voelde het super. En zoals sommige misschien wel hebben gezien op het FB filmpje van me mama, was ik er meer dan klaar voor. Om 14.40 was het dan eindelijk zover, de start. Voor de start leek me pakje stuk te zijn, Stefan van Thiel kon me rits niet vinden en Rob Kwaaitaal wist niet dat de rits van boven naar onder dichtging, en dus besloten we met het touwtje de zijflappen aan elkaar te binden. Na de start zwom ik al meteen met een goed gevoel, ik ademde links en zag Sven Strijk ik keen naar rechts en zag Tom Rademaker. Even later net voor de boei zag ik nog even een team4talent atleet. Maar helaas kon ik niet harder daar waar de rest steeds harder ging. Bij ingaan van de laatste ronde lag ik naast Tim Dullaart en Diederik Scheltinga. Na een dramatische wissel zoals ik meestal heb verloor ik die aansluiting snel weer. Ik wilde in het begin nog smijten met me krachten en het gat dicht beuken. Tot ik achter mij een groepje van 3 zag rijden en besloot te wachten. Na 2 en halve ronde was het gat dicht. En konden met een grote groep met o.a Tim Dullaart, Stefan van Thiel, Cornelis en Diederik Scheltinga, Rob Kwaaitaal, Tom Rademaker goed samenwerken. Met nog zo een kleine 11 andere. Al zag ik de meeste gek genoeg pas in de laatste ronde toen ik ineens even achteraan de fietsgroep kwam. Alles leek me goed te gaan en was er gemotiveerd om de loopbenen weer uit de kast te pakken. Ik liep de weken voor het NK niet super maar was ervan overtuigd dat een 33er zeker binnen de mogelijkheden lag... Toen kwam de laastte 180 graden bocht. Ik zag Bryan de Kraker (te) strak indraaien wat inhield dat ik nog strakker in moest draaien. Ik wist van de vorige rondes dat daar steentjes lagen maar kon niet volop me rem gaan als tweede man. Dus hoopte dat ik er heelhuids vanaf zou komen. Helaas dacht het steentje onder me voorwiel daar anders over. Ineens kon ik de groep van onderaf bewonderen. Me wiel schoot de lucht in en daar lag ik. In eerste instantie zat ik 5 meter achter de groep alweer op de fiets maar helaas stonden me remmen vast op me velgen. Toen ik die eenmaal los had en de schade wat aangevoeld had ( me fiets is er helaas erger toe als ik blijkt achteraf). ben ik naar de wissel gefietst. Dit nog net voor de grote groep die achter onze groep zat. Ik merkte al snel dat me heup en enkel de klap het slechtst overleefd hadden. En fietste op me fiets naar me wisselplek. Daar deed ik me schoenen uit en aan en vergat even de helm op me hoofd dus die deed ik ook maar af. En begon te rennen. De eerste 400 a 500m dacht ik nog even dat alles koek en ei was en dat ik het gat miss nog op het looponderdeel kon overbruggen zoals ik dat ook in Amsterdam deed. Maar al snel dacht me heup daar anders over. Ik besloot er een duurloopje van te maken want uitstappen was geen optie. En dat is ook nooit een optie geweest. Ik ben laatste jaar al een paar keer uitgestapt en het enige wat dat doet is onzekerheden meebrengen en twijfels. Toen ik na 2 rondes werd ingehaald door Bas Diederen en Marco van der Stel besloot ik nog even een goede daad te doen en te testen of het goed ging. Na dat Bas een gaatje had geslagen kwam er een motor tussen Bas en Marco ik liep daar ook nog tussen maar de motor vond het blijkbaar een goed idee om op het smalle bruggetje stil te gaan staan. Daar lagen we dan half achterop de motor. Dit deed me besluiten Marco te hazen en het gaatje naar Bas dicht te lopen. Helaas ging dichtlopen niet lukken. Nadat ik hem een bekertje water gaf was daar de jury en ja hoor tijdstraf. Ik kon er wel om lachen want ik was ervan overtuigd dat het door het bekertje zou komen. Maar nee het was door me fietsen naar me wisselplaats. Alsof me valpartij niet erg genoeg was. Mark Oude-Bennink (Team4talent) krijgt hulp bij zijn wielenwissel na ze dranghekken incident waar nog altijd DSQ voor staat naar mijn weten. Maar ook die staat nog altijd in de uitslagen. Maar zo waren er wel meer regels met een korreltje zout genomen, naar mijn weten zijn er ook regels die tijdrithelmen bannen uit de stayer wedstrijden ivm de veiligheid. Maar ik heb er toch heel wat gezien op het pietsparcours net als 90mm velgen. Maar ach  genoeg daarover. Uiteindelijk liep ik rustig naar een 38min op de 10km waarvan de laatste 5 toch wel erg pijnlijk waren. Me Elleboog lag ook goed open en spoelde dit wel steeds met water. Maar dat helpt ook niet veel. Uiteindelijk finishte ik in een tijd van 1:58:20 als 46ste over de finish. Verre van wat ik gehoopt had. Nu hopen op een spoedig herstel en de focus op me debuut op de halve tijdens de challenge Almere.

De motivatie is weer helemaal terug. ''Holten bedankt''.

Op zaterdag 29-06-2013 was het dan zover. De voor mij nog altijd mooiste wedstrijd van nederland, namelijk de triathlon van Holten. Al sinds 2006 geeft deze wedstrijd mij vleugels. En ben ik er op de een of andere manier een betere zwemmer en meer gemotiveerde triathleet als in al me andere wedstrijden. Nadat ik de maandag voor Holten daadwerkelijk mezelf ineens op de startlijst zag staan, zonder hier een bevestiging van te hebben gekregen wist ik dat ik alle zeilen bij moest zetten. Er was alleen 1 probleem, De onderkoeldheid van Stein had me meer gekost dan dat het me achteraf waar zou geweest zijn. Ik had dan ook liever gehad dat ik het eerder gehoord zou hebben. Ik heb de regelementen nog eens opengeslagen en las daarin dat de atleet min 3 weken van te voren geinformeerd zou moeten worden. Helaas is dit achteraf speculeren en ik moet juist vooruit kijken. Probleem 1 werd vervolgd. Ik had nog altijd druk op de longen en last van paarse uitval bij het kleinste beetje kou. Ik zelf moet eerlijk bekennen dat ik me lichaam de week voor holten nogal links heb laten liggen. Gelukkig deden me ouders dat niet en een telefoontje van de huisarts was het gevolg. Die vertelde me alleen niet wat ik hoopte te horen. ''Je zult rust moeten pakken en meer moeten eten als normaal om de reserves aan te vullen, Je zal minstens 2 dagen moet rusten''. Normaal zou ik daar totaal geen moeite mee hebben, maar Holten is een ITU sprint cup... Stilzitten zou me meer stress opleveren en me onzeker maken.. Onzekerheid brengt twijfel aan mezelf en dat zorgt voor druk.. Iets wat ik haat voor wedstrijden. Ik weet zelf ook wel dat ik de beste prestatie wil zetten maar doe dat liever dansend en zingend voor de start als dat ik moet kijken als een overspannen zombie en mezelf van binnenuit opvreet. Dus besloot in extreem lage hartslagen en niet langer dan een uur toch te trainen. (lang leven die vervloekte hartslagmeters). Maandag liep ik 30min met muts en handschoenen want mocht niet te koud gekleed trainen. Dinsdag werd het een uurtje fietsen en zwemmen. Bij alles was me vader erbij om ook daadwerkelijk te kijken of ik wel rustig genoeg deed. Ik kan nogal goed net doen alsof alles goed gaat. Maar wie kent je beter dan je eigen ouders... Woensdag mocht ik wel weer belasten en deed dit zoals ik altijd doe op de wensdag voor een wedstrijd op de Baan. De tempo's waren en voelde goed. Maar over de Hartslagen hebben we het maar niet... Dit schoof ik tijdens en na de training al snel van me af en donderdag was de rustdag. Vrijdag was dan het vertrek naar Holten. Dit vanwege de briefing en het inchecken wat bij internationale wedstrijden altijd een dag van tevoren gebeurd. Woensdag besefte ik me dat ik geen pakje heb. En het pakje van 2009 weiger ik nog altijd te dragen reden ?? simpel Er staat met koeieletters Sportcampus Sittard op bedrukt. En ik weiger reclame te maken voor hetgeen wat in 2009 me ondergang geweest is... Ja mensen het brand van binnen nog steeds... Gelukkig was daar Joris Sels van ZeroD de leverancier in de benelux van de snelste pakken ter wereld bewezen door bijna elke ITU atleet. Die speciaal voor mij vrijdag nog even snel vanuit het mooie België naar Holten toegereden om mijn nieuwe ZeroD Osuit die hun volledig naar ITU eisen bedrukt hebben met ook Omnia Sport daarop vermeld. Ik ben hem hier heel dankbaar voor. Nu zal ook ik in het snelste trisuit op de markt te zien zijn.

Zaterdag was het dan zover, Inchecken dit zorgt bij mij altijd voor de nodige ontspanning en conversaties. Het voeld goed om na zoveel jaar afwezigheid in het internationale circuit terug te zijn. Ook al is dit niet in de vorm waarmee ik die terugkeer graag had gemaakt. Ik voelde me nog steeds ontspannen. Soms probeerde ik wat spanningen te faken maar al snel was er wel weer iets dat een glimlach of lachbui veroorzaakte. Zo was dat dit keer bij het stallen van me fiets de modderpoel die op mijn plaats lag. Ik vroeg de organisatie of dat een hind was en ik het zwemmen mocht overslaan omdat ik een waterfiets had. De man keek me raar aan en vroeg of verder alles goed ging. Dit zijn dingen die mij doen ontspannen. Ik grap wat en maak een babbeltje. Maar weet wel van binnen dat dit is waar ik het voor doe. En dat ik zal vlammen. Dat had ik iedereen beloofd (vooral mezelf). 10 slagen inzwemmen mooi voelt goed dus klaar... Waarom meer doen dan nodig is. Uiteindelijk word de wedstrijd vaak gewonnen door de meest relaxte atleet niet de meest overtrainde of oververmoeide. Dan de lineup dit wekte voor het eerst wat spanningen zeker toen ik de trainingen en Stein in me hoofd erbij ging halen... Gelukkig was daar me mama die me erop wees dat ik me Wetsuit aan had. Daar ging me overconcentratie en de spanning. Gelukkig. Daar werd ik dan eindelijk omgeroepen nummer 472 Maikel Zuijderhoudt. Ik liep het panton op en gelukkig was er nog een plekje rechts. Dit was zeker niet de snelste weg, Maar ik ben al niet de snelste zwemmer en tactisch was dit de beste. Waarom ?? Simpel door rechts te starten kan ik bij de boeien buitenlangs of evt terug aansluiten mocht ik los zijn. Door al het gedrang en geweld valt hier vaak het tempo terug. om 13.40 was de start en me tactiek bleek te werken. Eerste 100m is domweg rammen en daarna kwam iedereen me langszij. Zoals gehoopt viel het tempo weg bij boei 1 en zat ik weer wat meer naar voren. Boei 2 zelfde verhaal en kon ik achteraan de grote groep aanhaken. Helaas verloor ik de aansluiting wel nog iets en kwam ik na precies 09.00min het Water uit. Dit was 12sec sneller als ik deed in 2009 en toen was ik veel meer getraint. En de voorbereiding beter. Toen de wissel ook deze verliep soepel al waren de grote groepen wel al weg... Helaas. Na de wissel begon het fietsonderdeel. Ik sprong een kleine 10m achetr Frank Heestermans de fiets op. En sloot met behoorlijk wat moeite aan. na 4km jojo had ik eindelijk me schoenen aan en vast. En in eerste instantie wilde ik me Amsterdam tactiek ook hier toepassen, namelijk geen krachten verspillen op de fiets en volgas met lopen. Helaas dachten meer mensen in onze groep dat en dacht ik bij mezelf. ''Maikel het is Holten je kan hier niet gaan fietsen op 75% probeer de gok en ga. Ik gokte en zette mezelf op kop met lange beurten, Al snel hierna pikte we Olivier Nass op en vervolgens nog meer geloste triathleten uit de groepen voor ons. Frank nam over Olivier ook en daarna mocht ik alweer al was daar heel af en toe nog een glimp van Gustav Iden een Noor en soms nog de Tsjech Lukas Maiswaelder. Eerste keer holterberg. Hier wilde ik in eerste instantie me slag staan. Maar de Hongaar Daniel Borsanyl en Olivier Nass Hielden het tempo al goed hoog. Boven op de holterberg gebeurt bijna elk jaar het zelfde. Het tempo valt terug en iedereen kijkt naar elkaar. Doordat ik als derde bovenkwam en niet heel hard omhoog gereden had besloot ik in goed tempo door te gaan. En kwam heel even los. Daarna de afdaling. Ook hier gooide ik mezelf naar beneden maar meer dan 50m kreeg ik niet. Waardoor ik beneden de benen weer stil hield om de tweede keer holterberg nogmaals te gaan. Helaas voelde ik krampen komen vlak voor de berg maar die weerhielden me er niet van om tempo te maken op de berg. Boven aangekomen dacht ik '' Waar ben je in godsnaam mee bezig je loopt het hele jaar al super tijden dit hoef jij niet te doen''. Waarom ik het deed... Het is Holten en de wedstrijd was toch al voor een uitslag niet meer heel belangrijk ik wilde er alleen het beste van maken en alles geven. Laten zien dat ook al zit ik niet bij de eerste 10 Ik toch blijf vechten voor een wedstrijd als Holten. Denk dat dat het respect is voor de wedstrijd. En de herinneringen die ik eraan heb. Maar goed, boven op de holterberg wilde ik het tempo opnieuw hoog houden er was tenslotte weer een nieuw gat ontstaan dit keer met de afdaling in het vooruitzicht ging ik er opnieuw voor. Alleen de krampen zette door en baarde me nu toch wat zorgen... Voor me zag ik 2 nederlanders fietsen Glenn Wesseling en die andere kon ik niet thuisbrengen. Achteraf bleek het te gaan om Kars Eijsink. Die de groep voor hun moesten lossen. Raar ?? Nee van Glenn wist ik toevallig dat ook hij woensdag pas te horen heeft gekregen dat hij Holten mocht starten. En hij had in tegenstelling tot mij Vrijdag pas definitief besloten mee te doen. Niet helemaal de juiste voorbereiding op een ETU cup. De 2 nederlanders en de derde man in hun groepje wisten de wissel nog goed voor ons te halen. Ik was vooral bezig met me krampen eruitrekken de laatste km op de fiets. En stapte af. en rende naar me fietsplek. Dit voelde nog best oke, Schoenen aan, ging soepel. En nu rennen... Of toch niet het werd eerder joggen of sloffen noem het zoals je wilt. Maar het beoogde Maikel tempo wat een serieus woord geworden is dit seizoen. Was meer dan ver te zoeken. De hele eerste 1500m was een drama en zag Frank en Olivier steeds verder weg lopen. De andere triathleten waren al ver weg en zag ik al niet eens meer. na 2km kwam er meer tempo in en snel sloot ik terug aan bij Frank. En liepen we Glenn voorbij, Daarna ging ik op jacht naar de Tsjech Lukas Maiwaelder en dmet nog 1500m te gaan was ik bij hem. En ik hoopte hem meteen los te kunnen lopen, Maar klinkend als een hijgende Thomas de stoomlocomotief leek hij wel te herpakken. En ging hij mee. Dan toch maar proberen Maikel Tempo te lopen.. In het ergste geval schoot de kramp er opnieuw in maar ik moet toch blijven knokken en nooit geprobeerd is altijd mis. Dus gaf ik er een snok aan. En kon hem nog voor blijven. Helaas was dit meer een versnelling voor de troostprijs als voor de top 3 maar ik heb er toch van genoten. Ik heb gezwommen zoals ik nog nooit heb gezwommen, de twijfels over me fietsvorm kunnen ook uit het hoofd. En lopen maak ik me normaal ook niet druk om dus waarom zou ik dat na 1keer kramp wel ineens gaan doen...  Uiteindelijk kwam als 49ste met een brede glimlach op me gezicht over de finish. Er had normaal zeker meer in gezeten maar ik heb van elke slag, omwenteling en stap genoten. Volgend jaar hoop ik er weer te zijn. Dan voor een topklassering maar dit jaar draait alles om plezier en trainen. Al wil ik in holten liefst altijd net wat meer.

Kou in Stein te koud voor Maikel.

Op 22-06-2013 vond de eredivisie triathlon in Stein plaats. 1 van de grootste en mooiste wedstrijden in Nederland. Ik werd in de ochtend fit wakker en voelde me goed. Al een beetje de hele week. En voelde me er klaar voor, zeker na Amsterdam. Bij aankomst werd gemeld dat de wetsuit keuze voor jezelf was. En op de site stond een mooie 19 graden. Ofja mooi.... Met wetsuit een prima temperatuur. Een klein halfuur na de start  werd er anders besloten. Het water zou plots 22,7 graden zijn en dit betekende dus GEEN wetsuit. Hiervan was ik eerst verbaasd. reken maar mee. om 17.30 was het nog 19 graden en werd er met wetsuit gestart. En om 18.30 was het ineens plots 22,7 graden. En dat met een buitentemeratuur van een graad of 15. Maar dat is vooral achteraf. Ik had er nog steeds zin in en zwemmen gaat de laatste tijd weer steeds beter dus vertrouwde erop dat het wel goed zou komen. En besloot er zoals ik dat altijd doe er het beste van te maken. ''Meer als je best kan je toch niet doen''. Om 18.30 gingen we te water. En om 18.31 had ik al spijt en wilde ik het liefst het water weer uit. De kou sloeg me al snel op de luchtwegen en me lichaam werd gevoelloos. Net als Amsterdam ware er ook hier weer lolbroeken die de start ophouden en ik merkte elke seconden dat ik kouder en kouder werd. Eindelijk was daar dan toch de toeter. En ik zwom en kwam best goed weg. Na een kleine 100m begon de ellende al. Me handen werden gevoelloos en kon geen kracht meer uitoefenen. Me benen gingen ipv goed mee met me slagen, naar 2 ijsblokken die aan me romp bengelde. Langzaam zag ik voor me gevoel het hele deelnemersveld voorbij komen. En wist ik dat ik moest maken dat ik het water uit kwam. Na 11.17min goed voor een 48ste zwemtijd. kwam ik over de mat, Na 2 keer terug het water in gevallen te zijn doordat ik er niet uit kon klimmen. Daarna de wissel in, Ik zwalkte van links naar rechts naar me fiets en werd aan alle kanten voorbij gelopen. Ik had totaal geen gevoel meer in me lichaam, voelde me knieën, bovenbenen en kuiten niet meer. Maar ging er vanuit dat als ik op een hoge trapfrequentie zou fietsen ik wel warm zou worden dus besloot toch door te gaan naar me fiets. De helm op was geen probleem. Lazer werkt magneetjes dus dit vastmaken lukt vaak wel. Toen me nummerband, me handen trilde zo erg dat ik daar niks mee kon. Gelukkig stonden me ouders en me vriendin bij het hek langs me fiets. En waren hun zo vriendelijk om deze in elkaar te willen klikken. Eenmaal op de fiets werd het er niet beter op, Er zat totaal geen kracht in. En als je denkt dat in je fietsschoenen normaal al moeilijk is, probeer het dan eens met gevoelloze handen en voeten. uiteindelijk dan toch gelukt, en kon ik mezelf op gang trekken. Al snel kwam ik erachter dat remmen ook niet bepaald een succes was. En blies me handen warm in de hoop dat ik er daarna weer wat mee kon.  Ik kon me stuur vasthouden en een soort van remmen meer als dat is voor fietsen niet bepaald nodig. Wel maakte ik me nog steeds zorgen over me benen die als 2 paarse stokjes uit me broekspijpen kwamen en die er alles behalve goed uitzagen. Na 1 ronde kon ik wel wat meer power geven maar nu speelde ook me longen me tegen..... Ik blies in me handen reed lichter dan normaal maar niks hielp meer. Zelfs niet meer kopwerk verrichten en gaten dicht rijden. Ik maakte mezelf wijs dat ik nog de kans had op een goede run en dat ik het met rennen wel wat warmer zou krijgen. En net alsof ik daarop te wachten zat kwam er regen... Gek genoeg kon ik mezelf toch motiveren voor de run en met de tijden die ik laatste tijd weer soepeler loop moest het wel goed komen. Als ik daar nu aan terug denk grote onzin natuurlijk. Maar het is Stein een wedstijd waar ik altijd al veel respect voor heb gehad, en waar ik altijd wil presteren maar ook van wil genieten. Stein zou aangezien ik een week voor de ITU sprint in Holten nog steeds niks van de bond gehoord heb mijn nieuwe Holten worden dit jaar. Eindelijk was het dan zover ik mocht van de fiets na 38min goed voor een 62ste fietstijd. Ofja eindelijk ik hou van het fietsonderdeel zeker in Stein maar verheugde me op een wat warmere run. Daar kwam ik de wissel in, zo makkelijk als me helm normaal vast gaat. Kreeg ik hem niet los, Ook hiervoor kon ik gelukkig rekenen op me familie langs de zijlijn... Die me vroegen om uit te stappen... Als ik ergens een hekel aan heb is het opgeven in wedstrijden niet zozeer om het opgeven zelf. Maar om de onzekerheid die dat met zich meebrengt in de periode daarna. Ik wist zelf ook wel dat het slim en zeker beter zou zijn om te stoppen maar ik ben altijd al wat eigenwijs geweest. Daar ging ik dan naar de run. Ik wankelde nog steeds van links naar rechts en liep voor me gevoel net zo wankellend en waggelend als Alfred J. Kwak. Door me hoofd ging het ook al meer van '' Hij zwemt, hij fietst en heeft het koud''. Na 500m rennen kwam ik bij de lus en besloot daar een Bryan de Krakertje te doen en hoopte dat ik lopend en staant op me benen het finishgebied zou kunnen bereiken... (volgens mij moet dat er best wel hilarisch voor het publiek hebben uitgezien).  Ik werd steeds lichter in me hoofd en alles draaide om me heen. De EHBO heb ik helaas niet gehaald. Me ouders en vriendin stonden gelukkig daarvoor en opnieuw met hun hulp en die van speakeraar Ruud de Haan. Kon ik dan toch naar de EHBO. Daar kreeg ik me wedstrijd herinerring. Voor de verandering eens geen goude of zilverkleurige medaille. Maar een goud zilvere deken. Een aandenken waar ik nog nooit zo blij mee ben geweest. Na ongeveer 20min op de EHBO post kreeg ik weer normale kleuren en moest ik plaatsmaken voor de gevallen scott. Die val zag er best serieus uit. Maar regen en veel bochten gaat helaas wel vaker niet goed samen op de fiets. Eenmaal uit de warme post gelopen was het al snel weer koud. En daar was dan ineens de hulp uit onverwachte hoek. Desiree Decker een triathlon/wielren liefhebber die ik via facebook heb leren kennen en daar in de buurt woont bood me aan om bij haar te komen douche en nodigde ons (mij en me familie) ook uit voor een kop thee. Na een tijdje zoeken hadden we dan toch haar huis gevonden. Gelukkig had ik nog de koude deken en was me pa zo lief de kachel in de auto aan te zetten. Daarna voelde ik me al een stuk beter. En merk met de dag dat ik weer fitter raak. Al ben ik nu 2 dagen verder en tintellen me handen nog en voelen me lippen en voeten nog steeds raar en me spieren nog stijf maar dat komt wel weer goed. En hopelijk snel. Helaas zijn er tussen nu en het NK OD niet veel wedstrijden meer. die buiten me vakantie vallen. Dus tijd voor een periode met wat meer omvang en vakantie. Maar ben er op gebrand om dat NK goed te doen zeker na deze teleurstelling.

Graag wilde ik de organisatie me ouders, vriendin en Desiree Decker nog extra bedanken voor hun goede zorg en gastvrijheid.

Zeer geslaagd NK voor Zuijderhoudt.

Op zondag 16-06-2013 vond in Amsterdam het NK sprinttriathlon plaats. Het begon allemaal al meteen goed de sfeer was meer dan gezellig. En ik had er zin in. In tegenstelling tot me vorige wedstrijden merkte ik hier wel wat spanning. Geen idee of dit kwam omdat ik de afgelopen weken een alles behalve fit gevoel had. De duurloopjes in Z1 voelde als tempoduurlopen en heb een week training gemist door ziek zijn. Ook me tussen de 30 en 50 uurige werkweken speelde niet echt in me voordeel. Afgelopen woensdag ging ik naar de baan voor een training met meerdere malen 400m normaal gaat dit soepel in 72’’ nu moest ik harken voor 72’’. Maar miss kwam dit ook wel door de zenuwen. Om 15.15 was het dan zover de start. 15.00 ging ik ongeveer te water en zwemmen voelde niet super. In tegenstelling tot lopen voelde dit de afgelopen weken wel goed dus hoopte er het beste van. 15.15 werd uiteindelijk wat later omdat de lijn niet bepaald op de lijn was. Maar er was geen lijn dus wij triathleten snapte het niet maar uiteindelijk dan toch de start. Ik was goed weg en zwom vrij vooraan. De eerste boei om werd daar wat overzwommen maar ach dat is altijd het geval. Boei 2 ging al soepeler en daarna vormde zich de groepen. Ik kon net in de staart van de grote groep blijven en kwam zo gelijk met Tim Dullaart het water uit rond plek 30. Ik hoopte op een goede wissel voor zover ik dat kan. Verloor hier wat tijd en de groep. Ik sprong de fiets op en ja hoor problemen om in me schoen te komen. Hoe deed ik dat toch in 2009 ?? komt nu elke wedstrijd terug…. Ik zag Tim weer voorbij flitsen en die heb ik daarna tot het lopen niet meer teruggezien. Ik kwam op gegeven moment in de groep met Diederik Scheltinga maar ook die gooide me overboord. Doordat de persoon voor mij een gat liet vallen en ik me benen niet kon vinden op de fiets om dat gat terug te dichten. En dus liet ik mij terug halen door de groep achter mij met o.a Lars v. Eerden, Frank Heestermans, Cornelis Scheltinga, Menno Iedema en Olivier Nass. De eerste 2 rondes kon ik zo nu en dan nog wat op kop doen maar daarna was het snel over. Na een korte ruzie met een protriathleet was ik er klaar mee. De man kon alleen maar schelden maar zelf meedraaien was te veel gevraagd. Het enige wat ik zei was dat hij ipv schreeuwen en schelden miss eens een beetje door moest rijden. Maar verder dan schreeuwen en schelden kwam hij niet. Ik besloot wat achter de groep te rijden ik heb geen team dus het is niet om te veel te geven. Hopend op me ouwe vertrouwde loopbenen hoopte ik de anderhalveminuut die we verloren hadden dicht te lopen. Na opnieuw een rustige wissel (dit keer bewust om wat extra op adem te komen voor me run ik wilde all out en dat lukt niet als me HF al boven me omslagpunt is). Daar ging ik dan de wissel uit op plaats 30 ongeveer en voelde me benen al meteen verzuren dit kon ik niet hebben en versnelde iets vanaf dat punt begon het al een stuk aangenamer te voelen. Al snel haalde ik de sneller wisselende atleten in. En begon ik me inhaalrace stukje bij beetje snelde ik dichterbij de eerste ronde was ik iedereen van me fietsgroep kwijt. De tweede ronde merkte ik dat het haalbaar zou moeten zijn Tjardo Visser en Omar brons nog bij te halen. De tweede ronde was een kwestie van doorhalen om vervolgens de terugweg na het keerpunt nog een keer te versnellen en alles eruit te gooien. Ik snelde voorbij Tjardo en Omar en liep nog terug naar Rens. Respect voor deze youngster die met zijn leeftijd toch mee versnelde richting finish met mijn tempo. Helaas voor hem en gelukkig voor mij kwam hij op net 3sec na mij binnen. En kon ik finishen als 15de overall. En heb ik door me snelle looponderdeel toch nog een knappe 4e plaats behaald op het NK <23>

De eerste plaats was in eerste intantie voor Bryan de Kraker maar die zou hebben afgesneden in de run en kreeg een tijdstraf van 10sec... waardoor het goud ging naar Donald Hillebrecht en het zilver was een aangename verassing voor Jarrich van Woersem. Brons was voor shortcut Bryan (ik zal hier maar niet te veel worden aan vuil maken want wil geen ruzie krijgen met atleten teams of instanties). Ik werd dus uiteindelijk 4de en ben daar meer dan content mee. En het geeft me veel vertrouwen naar de aankomende wedstrijden.

Swim: 00:09:21 (30ste)
Bike: 00:32:06 (55ste)
Run: 00:16:33 (gedeeld derde met Evert Scheltinga) Overall eindwinnaar. En snelste <23>Finish: 00:59:40 (15de overall en 4de <23>

Kortom het was een meer dan geslaagde wedstrijd en was super gezellig. Ook vond ik het erg leuk dat ouderwets veel familie bij was me Opa, Oma, Vader en Moeder en me vriendin. Zonder hun steun was ik nergens niet in 2009 en nu niet.

Maikel 4de in triathlon Nijkerk.

Op 05-06-2013 zou dan me eerste oefen wedstrijd worden voor het NK in Amsterdam. De eerste wedstrijd nadat ik ziek afgemeld had in Weert. Niet de beste momenten om ziek te worden, Maar wel de beste momenten om je egoisitische zelf aan de kant te schuiven en te luisteren naar je lichaam. Dit zorgde voor een week niks doen. Zondag bij de VDB memorial voelde de benen alweer een stuk fitter en kon op het rondje Kemmel goed op de 100 omwentelingen blijven. De echte power mist alleen nog en zo bleek ook in Nijkerk. Voor de mensen die nog nooit in Nijkerk geweest zijn. Het is een wedstrijd in tijdrit vorm. Je moet hem dus helemaal zelf naar eigen kunnen doen. want iedereen start 10sec na elkaar. Uiteindelijk dankzij me nummer 265 starte ik rond 19.40 en merkte al snel dat ik lekker zwom. Het zwemmen is in het zwembad en door me onder water fase die ik dankzij Florian en andere van watervrienden Almere heb geoefend kon ik mensen ook onderdoor en bij het keerpunt inhalen ipv alleen maar tussendoor. Dit resulteerde zich in een 7de zwemtijd, voor mij niet slecht aangezien ik net 20sec verloor op de 2de tijd. De eerste tijd was onder de 5.00 min van Merijn Ellekamp. Ik kwam uiteindelijk na 05.26 het water uit. Een voor mij redelijke tijd. Toen naar de fiets, wisselen blijft bij mij een issue. En nu moest ik ook nog eens me garmin aanzetten omdat ik wel eens nieuwsgierig was naar me hartslag in een wedstrijd en waar kan dat beter dan een trainingswedstrijd. Door me hartslag kon ik ook zien of ik niet te veel kracht wegsmeet op de fiets, het doel was tenslotte trainingswedstrijdje voor NK volgende week. Fietsen was op me nieuwe wielen van FFWD na niet heel spectaculair. ik reed uiteindelijk de 8ste fietstijd. Vervolgens van de fiets en op naar een opnieuw langzame wissel, merkte ik pas echt wat een week ziek zijn met je kan doen. En ook waarom baantrainingen en interval zo belangrijk is. Ik liep een tempo die ik voor me gevoel in een tempo duurloopje ook liep. Ik kon alleen niet harder. Dit resulteerde in een tijd van 17.07. Goed voor de 4de looptijd maar voor de mensen die me kennen weten dat dit niet veel soeps is. Hoewel ik het voor een duurloopje nog niet eens zo een ramp vind. Uiteidelijk kwam ik met de 4de tijd 00:53:44 over de finish. Niet slecht als je het toppodium bekijkt.

1. Jorik van Egdom
2. Omar Brons
3. Bert Flier
4. Maikel Zuijderhoudt.

Maikel en Fast Forward slaan handen ineen.

Ik ben er trots op dat naast de goede steun en hulp van Omnia sport ik dit jaar ook hulp krijgen van de wielen van Fast Forward (FFWD) op mijn weg terug naar de nederlandse top in de triathlonsport.

 

Maikel en Omnia sport slaan handen ineen voor 2013.

Ik ben er trots op te mogen mededelen dat, Omnia sport voor seizoen 2013 officieel mijn sponsor zal zijn. Zij maken het mogelijk om tegen de beste prijzen het beste materiaal te leveren. En dankzij hun zal ik komend seizoen te zien zijn in een nieuw ZeroD vanguard wetsuite en een nieuw Zone 3 trisuite. Triathlon is een dure sport als je het allemaal zelf moet bekostigen en ben daarom dolblij dat ik sponsoren heb kunnen vinden. Omnia sport is mijn sponsor voor seizoen 2013 met optie op 2014.

Lol, Lachen, Plezier en Genieten.

Op zaterdag 11-05 was het dan zover de start van het eredivisie triathlon seizoen met de UT team triathlon te Enschede. Gezien het gebrek van een eredivisie team voor mij nam ik met 4 mede triathlteten deel aan de recreanten serie. Ons team bestond uit mij en de toppers Arjen van der Meulen, Youri Vaes en Jeroen Leuvering aka Leuf. Bij dit evenement doe je 2 wedstrijden versprijd over de dag. Een individuele ochtend serie bestaande ui 175m zwemmen, 7km fietsen en 2km hardlopen. In tegenstelling tot het BK Lille van afgelopen weekend was ik voor deze wedstrijd wel zenuwachtig of zoals me trainer (Koen de Haan) het beter verwoorde ‘’ gezonde spanning omdat je weet dat je iets gaat doen waar je goed in bent’’. Ik ben de afgelopen weken nogal goed op dreef wat de baantrainingen betreft en loop soepel onder de 3.00 de km op het moment. En wilde dit laten zien bij de ochtendserie. Om 10.25 uur was het dan zover als laatste van me team mocht ook ik van start. Zonder enig idee gehad te hebben wat de rest tot dan toe voor tijden neer had gezet ging ik hard maar met reserve weg. Al snel kwam ik in de knoop met de mensen voor me, En ook de keerpunten verliepen niet soepel ik gleed namelijk weg bij de afzet na het schuin afzetten om onder de lijnen door te komen. Na het water begon de wedstrijd voor mij. Ik snelde naar me fiets en wisselde voor mijn doen snel. Eenmaal op de fiets merkte ik dat de benen graag wilden dus ging ik ervoor. Alleen ging ik niet soepel door de bochten. Het wegdek was nat dus ik besloot de rechte stukken meer gas te geven en d bochten zonder risico’s te nemen. Na ca 6km besloot i9k de rugrits van me oude selectie pakje te openen maar die weigerde. Gezien het neopreen in het pak wist ik dat hij open moest wilde ik met lopen laten zien wat ik kon. Na veel trekken had ik hem half open en besloot het er maar mee te doen. Toen ik eenmaal me loopschoenen aan had snelde ik in een soort gecontroleerde sprint de wissel uit. De benen voelde verassend goed en ik bleef het tempo goed vasthouden. Eenmaal over de finish bleek ik 3de te zijn net voor teammakker Arjen. Toen even later de tussentijden bekend werden begon de humor. Arjen had rustig gezwommen voor zijn doen en realiseerde de snelste zwemtijd over de gehele ochtendserie incl de eredivisie team. Nog geen minuut later kwam Koen lachend naar me toe en kreeg ik te horen dat ik de gedeelde 2de looptijd over de hele ochtendserie samen met nederlands kampioen OD en Sprint triathlon op de 2km liepen wij 5.48 voor de cijferkanonnen. Alleen Stefan van Thiel van Dolphin-zerod squadra Veloce was sneller. En in totaal stonden we derde in het team klassement na ronde 1.

Omstreeks 15.25 ging voor ons het startschot in de middagserie. We lagen op podiumkoers en dit wilde we graag zo houden. Arjen zwom op kop met Leuf in zijn linker jetstream en Youri in zijn rechter. Ik zwom daar vlak achter zodat ik de jetstream van 2 zwemmers had ipv. 1. De zogenaamde ‘’Ruit tactiek’’ mede mogelijk gemaakt door Arjen na een trainingsweekend in de ardennen.  Dit werkte blijkbaar want als je terug kijkt naar de uitslagen zwommen wij de snelste tijd in de recreanten serie, en er waren maar 3 eredivisie teams die sneller waren. Niet gek aangezien ik in de ochtend serie een minder zwemonderdeel kende. Na 475m kwamen we in een tijd van 6.22 het water uit om vervolgens de fiets op te gaan. Leuf pakte de eerste 1300m terwijl ik me schoenen aantrok. Eerste ronde draaide het nog niet zo soepel. En merkte in ronde 3 wat vermoeidheid op de gezichten van Arjen en Leuf.  Youri draaide nog goed mee maar die was een beetje uit ze doen door de de vermoeidheid van onze ploegmakkers. Bij het uitdraaien van een bocht hoorde ik achter mijn een brul en ik zag dat Youri Arjen en Leuf moest terugbrengen. Vervolgens hebben we even kort overleg en ik belsoot de laatste anderhalve ronde op kop te rijden zodat iedereen zijn benen kon sparen voor het looponderdeel. In de laatste ronde was er weer wat oorlog op de fiets dit doordat een ander team in ons wiel bleef hangen. Maar we gingen dan toch de wissel in. Ik wisselde als derde van ons team. En zoals afgesproken liet ik Youri en Arjen het tempo zoeken wat hun aan konden. Op een bepaald punt werd het voor Arjan iets te veel maar een meer ondersteunende hand als een duwende hand achter hem liep hij toch in een meer dan straf tempo door. Ook Youri wist mij aangenaam te verassen door het tempo op kop te houden. Uiteindelijk werden we 4de in de ochtendserie 4seconden voor het almeerse RTC team en dat met 2 zwemmers (Arjen en Leuf, 1 oud roeier Youri en ik als comebackkid). In het totaal klassement wisten wij onze derde plaats te behouden en zo werden we dus derde met het team. Het hele team heeft super prestaties geleverd en ze hebben met ze allen gezorgd voor een super dag. Ik heb genoten en deze wedstrijd geeft zeker veel vertrouwen voor de rest van het seizoen.