EK sprint duathlon (it feels good to be back)

Op Zondag 13-04-2014 was het dan zover. Het EK sprint duathlon te Horst a/d Maas. Een wedstrijd die ik zodra de datum bekend was al met een kruis genoteerd had als eerste piek moment. Helaas kwam ik alleen mede door een kwakkelende winter aan geen een van de kwalificatie criteria. Tijdens de duathlon van Hilversum hoopte ik op die benodigde 3e plaats en kwam er daar al snel achter dat die er niet in zat. Wat te verwachten was. Dat weekend daarna had ik een trainingsweekend met CDTG (Challenge duathlon team Geel) en wist daar toch enigszins indruk te maken op bondscoach en teamgenoot Armand van der Smissen die na lang twijfelen later die week toch goed keuring gaf. Ik had me echter al na het er vanuit gaan niet te starten ingeschreven voor zwemloop Amersfoort en de ATC Almere tijdrit. En wilde die afzeggen wat ik na een kort overleg met Armand toch niet deed ik besloot deze wedstrijden als voorbereiding te doen. Zaterdag bestond uit de altijd leuke (kuch kuch briefing, ik ben niet bepaald een briefing persoon). En verkennen van het parcours. Bij het loopje dat ik deed met Caimin Stevens voelde de benen goed. En de motivatie was er. Wat een duurloop van 20’ met 20’ lachen al niet kan doen met het lichaam. Verder was het vooral rusten. Zondag (Raceday). Om 13.40 was het dan zover nu was er geen tijd meer voor zenuwen nu moest het gebeuren. Ik besloot vanaf de start mee te gaan met het groepje van Sergio Silva in ieder geval de eerste km. Die dan ook akelig en pijnlijk hard ging. Vervolgens lnam ik iets gas terug om te herstellen om mijn plek achter oud cdtg ploeggenoot Tim van hemel in te nemen. Tim is een van de sterkste fietsers in de duathlon sport en de coach had de hele Nederlandse equipe dan ook goed duidelijk gemaakt dat we met Tim zouden moeten wisselen. Na de eerste 2.5 zaten we allemaal goed in een groep met van Hemel en 4 nederlanders bij elkaar. Ik, Caimen Stevens, Juul vd Kruijs, en Mark Hamersma Die een goede indruk maakte door te volgen toen Silva versnelde. (helaas moest hij deze inspanning iet wat bekopen maar wetende dat Mark een goede fietser is ging ik er vanuit hem ook op de fiets te zien. Uiteindelijk was daar dan het wissel moment. Ik kon mooi voor Tim naar binnen achter Caimin en Juul waardoor we allemaal goed bij elkaar zaten. Vervolgens de fiets op waar ik al snel Tim van Hemel zijn wiel te pakken had. Tim gaf dan ook meteen goed gas. Ik besloot wat gedoseerder door de dorpsomloop te gaan met 14 bar in mijn banden had ik niet de grip en het comfort die andere hadden en wist dat dit me op de polderwegen meer dan van pas zou komen. Tim reed weg op het moment dat ik aansloot bij de groep met Caimin Juul en een Rus waarmee we een mooi treintje hadden. Door de vele risico’s die Tim nam sloeg hij al snel een gat en reed steeds verder weg. Uiteindelijk was de britse brommer Chris Carter aangesloten. Na gezien te hebben hoe hoekig de rus in de groep door de bochten ging was hij al aan het schreeuwen. Toen Juul in een bocht wat controle leek te verliezen en ik hem riep wat minder risico te nemen leek Chris het zat te zijn en versnelde. En ik reageerde. Al snel riep Juul en ik zag dat er een gat ontstond. Ik meldde Chris dat zolang het gat niet groter was ik niet mee reed en Chris besloot nogmaals door te trekken. Nadat het gat ongeveer 150m was geworden ben ik mee gaan draaien. Wat resulteerde in een 60km/u rijdende oranje blauwe tandem. Al snel waren we dan ook weer terug bij Tim die 2 italianen had opgevist. En vervolgens reden we met 5 helemaal terug van voren na het keerpunt trok ik met Chris een sprintje en sloten we aan bij de groep van Silva. Waar het al snel demareren was met Tim en Gert van Poucke. Iedereen wist denk ik wel dat we van Silva af moesten. Met nog 1km te gaan sprong Tim opnieuw en ik sprong mee (geen idee waar ik het vandaan haalde maar voelde de pijn zo erg dat ik wel verlamd leek. Voordeel als je jezelf verlamt voelt van de pijn. Dat je de pijn toch niet voelt. Daar was de wissel ik draaide als 2de binnen en wist dat ik de turbo aan moest zetten hoeveel pijn het ook ging doen ik was er klaar mee tot ik ineens de italiaan links me schoen voelde aantikken die in me pedaal zat en die verloor ik. Shit dacht ik (en dat is zacht uitgedrukt). Ik dacht nog 0.1 seconde na om me schoen te laten liggen maar dat zou me 10sec tijdstraf opleveren. En ik besloot hem te pakken en uiteindelijk ging ik dus als 11de de wissel in…. Na de wissel besloot ik gas te geven en ik voelde meteen weer waarom ik zoveel van duathlon houdt. PIJN. Helse Pijn van het diepgaan. Ik heb niet snel een grimas op mijn gezicht maar vandaag zei die alles. Me ene been ging voor me andere en al snel was ik weer bij Tim. En zag Chris zo een 50m voor me. Tim had Tijdstraf waarom is me niet duidelijk geworden. Ik kwam heel even dichter bij Chris maar helaas niet meer voor. Uiteindelijk finishte ik als 8ste overall en 4de bij de Elite Mannen. Met een Looptijd van 14.32 en een fietstijd die onbekend is bij mylaps en een laatste run finishte ik in een tijd van 55.45 Dolgelukkig en stik kapot. Me longen voelde beurs me benen naar zijn grootje. Maar man wat heb ik genoten… En wat voelt het goed weer eens een wedstrijd van dit kaliber te doen. De doelen dit jaar zijn duidelijk en de focus ligt nu op de komende duathlons en triathlons dit seizoen. Dankwoord. Ik doe dit niet snel maar ik wil toch wel een paar mensen noemen die dit weekend hebben geholpen dit weekend. Om mij deze prestatie te doen leveren. Allereerst Armand van der Smissen (voor het vertrouwen dat hij altijd al in mij gehad heeft en altijd is blijven houden, Maar ook zeker voor het goed geregelde weekend). De gehele Nederlandse afgevaaardigde Delegatie. Met in het bijzonder Caimin die mij sinds duathlon Alp d Huez 2010 al weet te motiveren door zijn euwige lach waar hij zijn prestaties mee haalt. En dan de niet in mijn stukje genoemde Thijs Wiggers (kamergenoot). Die met zijn 18 jaar als eerste jaars Neo toch een hele knappe wedstrijd heeft gedraait. En dan last but not least alle coaches. Huub Maas, Anke de Boer, Raimond van de Boom en Armand. En zeker ook PTC+ voor de geweldige accommodatie.

Blije Maikel alsnog naar het EK duathlon

Op Zondag 23-03 maart was ik in Belgie voor een teamdag met het Belgische duathlon team CDTG (challenge duathlon team Geel), Waar ik sinds mijn triathlon dip (eind 2009) weer fanatieker aan het sporten geraakt ben (start 2011) Nadat Armand mijn depresieve lichaam Van de bank heb kunnen krijgen. Bij dit team zitten ook de nerderlandse toppers Erik van der Heijden, Armand van der Smissen en Alexander Picard. Tijdens deze dag heb ik enkele malen Gesproken met Armand over het EK in Horst. En blijkbaar in de fietstraining en aansluitende looptraining toch wat indruk gemaakt waardoor hij al snel meldde dat ik het hem moeilijk maakte. Nadat ik hem attendeerde op het Feit dat ik dit seizoen graag zou starten op het EK sprint in Horst a/d Maas. Een wedstrijd die mij altijd goed gelegen heb. Zo behaalde Ik daar mijn eerste Nederlandse titel powerman <23 en de overwinningen in 2009 en 2008. Ik weet dat ik deze winter door ziekte/werk niet Optimaal heb kunnen trainen en dat ik mijn beste vorm nog niet heb. Maar ik zit er zeker niet heel ver meer vanaf. Dit merk ik vooral aan de Baantrainingen waar ik in steeds lagere HF snellere tijden kan noteren. Aan het eind van de dag zouden ik en Armand het er later nog over hebben zo klonk het. En dat gebeurde ook. Dinsdag 25-03 kwam het verlossende woord. Nadat ik Armand inzage heb gegeven in mijn Trainingpeaks Account iets wat voor mijn doen vrij zeldzaam is hij tot het besluit gekomen me toch op te stellen en mij de kans te geven weer eens op een EK te starten. Een keuze waar ik hem heel dankbaar voor ben. En zal hem en mezelf niet teleurstellen. Een EK kan tenslotte raar lopen. Veel mensen vragen mij waarom ik als (triathleet) ook veel duathlons doe. Het antwoord is vrij simpel, doe er eens een als triathleet en je zal zien dat een duathlon zwaarder zal zijn dan de meeste triathlons. Er is minder rust in de wedstrijd. Een triathlon is in script te schrijven. Lange vele duurtrainingen, Hard zwemmen, fietsen op 85% en alles eruit op het lopen. Een duathlon is een stuk meer koers. De eerste run is een sprint van 5km en ipv. Herstellen op de fiets is het vaak al vanaf km 1 sprinten geblazen wil je bij de groep blijven. Als je er na de eerste run al bij zit. Dan na 20km demarrages (versnellingen) begint de tweede run waarbij je benen vaak dood voelen en je ze dwingt 2.5km all out te gaan. ( Ik denk dat een triathleet die duathlons doet uiteindelijk een betere triathleet zal zijn, daar zijn overigens genoeg voorbeelden van o.a Silva(POR), Mario Mola(ESP), Tim Don(GBR). Ik heb nog ruim 2 weken tot het zover is en op 13-04 het startschot gegeven zal worden. En heb nog heel wat arbeid te verrichten en Af te zien. Maar ik heb er zin in. En zal er zeker klaar voor zijn. Daar zal ik iig alles voor doen. Ik heb er zin in. En het voelt fijn om het vertrouwen te krijgen hier te mogen staan.