Traditionele Seizoenstart TVH Duathlon

Op zondag 16-03-2014 was dan eindelijk de voor mij traditionele seizoensstart met de duathlon van Hilversum. Dit zou tevens een van de eisen zijn voor het EK duathlon te Horst aan de Maas. Iets waar ik eind vorig jaar eigelijk naar toe had willen werken. Helaas verliep mijn voorbereiding niet ideaal. Horror winter: Dat is kort samen gevat hoe mijn winter er uit zag. En is ook 1 van de redenen waarom het op mijn blogspot zo stil was. Ik heb eigelijk vanaf 4 weken voor egmond t/m 3 weken na het NK 10km lopen sukkelen met de gezondheid en werk. Weken van 60+ uur/ avonddiensten waardoor ik geen baantrainingen kon doen. Ochtenddiensten waardoor ik niet kon zwemmen en dan was er nog die verkoudheid en druk op de longen waar geen eind aan leek te komen. Gelukkig was ik een week of 3 geleden weer fit genoeg om de trainingen op te pakken. Dit net op tijd voor mijn trainingsweek met de wieler vereniging Alcmaria in Mallorca waar ik een goede week van 30 uur op het zadel heb weten te maken. Hier vond ik naast wat van mijn vorm ook weer plezier en motivatie terug heb kunnen vinden. De week na Mallorca het lopen voorzichtig weer opgepakt net als het zwemmen voor zover dat mogelijk is met me werk. En Zondag was het dan zover, om 11.30 uur zou het startschot van duathlon Hilversum klinken en daarmee ook het startschot van mijn seizoen. De benodigde top 3 plaats voor een kans op het EK had ik al uit het hoofd gezet gezien de omstandigheden en de voorbereiding. En ik besloot vooraan te starten en zo lang mogelijk van voren mee te lopen. Niet met Jorik van Egdom en Alexandre Picard die zijn nog 2 maten te groot zeker als je zo goed als geen snelheidstrainingen achter de rug heb. Maar ipv. daarvan liep ik mee op plaats 3 om van daaruit te bekijken wat er mogelijk zou zijn. Tot mijn verbazing liep ik vrij soepel en makkelijk mee in de eerste 3 van de 4 ronden, Maar daarna moest ik Mark Hamersma van team TTW toch echt laten gaan. Na een niet zo super snelle wissel, verloor ik nog eens een aantal plekken waardoor ik rond plek 15 kwam te zitten op de fiets. Al snel vond ik tijdens het fietsonderdeel Waldo van Hemert. (mocht iemand ooit een knecht zoeken voor een koers zoek contact met hem want zelfs op 7m lijkt het wel vakantie). Na ongeveer anderhalve fietsronde kwam er een andere turbo voorbij en opnieuw besloot ik daarmee mee te rijden op gepaste afstand (na mijn zandvoort trauma uit 2011 stayeren we maar niet meer). Uiteindelijk de wissel in En gek genoeg vond ik het gevoel waar ik lange tijd naar opzoek was en liep ik soepel en voor mijn gevoel ook snel de tweede run. Al snel liep ik mezelf dan ook terug de top 10 in. Na uiteindelijk in de laatste ronde nog wat mensen voorbij te zijn gegaan haalde ik de finish in een tijd van 57.13 (geen toptijd, maar ondanks de winter en voorbereidingen toch zeker sneller als vorig jaar) op de 7de plaats (exact de zelfde positie als vorig jaar). Deze wedstrijd motiveerd me toch wel richting komend seizoen. Waarvan ik zal genieten en dit hopelijk het begin is van een mooi seizoen. 1 0:54:05 Jorik van Egdom 2 0:54:42 Alexander Picard 3 0:55:56 Mark Hamersma 4 0:56:11 Jan-Roelf Heerssema 5 0:56:16 Thijs Wiggers 6 0:56:47 Niels Esmeijer 7 0:57:13 Maikel Zuijderhoudt 8 0:57:18 Gerben Schreurs 9 0:57:20 Peter Res 10 0:57:30 Thomas Nijman

Je weet pas wat je mist als je het vind. (Egmond).

Ik heb een tijdje nagedacht of ik mijn verslag over mijn 2de egmond wel moet plaatsen. Na lang ziek zijn en een periode van in totaal 4 weken niet trainen eisten hun tol. De week voor Egmond was er de fartleg. Training 1 na de 4 weken. Deze verliep al alles behalve soepel en dan wil je al te snel weer te hard lopen. Geen wonder dat ik de halve training moest toe kijken hoe iedereen mij achterliet en ik achter de feiten aanliep. Woensdag de baantraining met wat 1000tjes Ook hier liep ik niet al te best. Ik had al moeite met de tempo's 3.20 de km. En dit werkte best frustrerend. Zaterdag dan de wedstrijd voorbereiding en deze was qua gevoel in tegenstelling tot de andere trainingen best hoopvol. Zaterdag 13.25 Nadat het inlopen goed voelde, starten met goede hoop, en zelfvertrouwen. PANG!! Het startschot. Ik had met mijn trainer Ruud van der Laan al afgesproken 1.20 te lopen maar de eerste km was er een vol vertrouwen. Mee met de jongens van TDR vlak achter Tim Bolink. 2km gaat nog steeds soepel ''voelt best oke eens kijken hoelang we dit vast kunnen houden''. 3km ''Nu voelt het toch wel zwaar''. Ik kijk eens op me horloge (''waarom doe ik dat ding dan ook om''). 10.07 " Zo hoort dat niet te voelen". Me luchtwegen beginnen te piepen en bij het opdraaien van het strant na c/a 3.5km Dit trek ik niet op het strad, toch niet hersteld. 4km punt hier komt de grootste vijand in een wedstrijd genaamt ''Twijfel". ineens spoken er dingen door mijn hoofd, (wat doe ik hier nog, is het niet beter om terug te gaan, ik had beter thuis kunnen blijven''). De ene na de andere loper haalde mij in en ik bleef knokken tegen de twijfels. Tempo lag nu zo laag dat het meer als een duurloop leek als een wedstrijd. Nog meer lopers voorbij de 1 fanatieker als de ander. Ik besloot tot het einde van het strand rustiger aan te doen en daarna kijken of ik terug misschien nog wat kon versnellen. ''Dit werkt, de luchtwegen worden minder''. Half weg koers is het publiek met rijen opgesteld langs de kant. Iedereen moedigde elkaar aan zelfs de lopers onderling. Opeens merkte ik dat het makkelijker begon te lopen. Ik besloot in de duinen nog iets rust te houden tot de verharde weg. Hier kwam ik erachter waar het ook al weer om gaat. Ik ben door het trainen als triathleet de pure passie voor het lopen uit het oog verloren. Ik begon te genieten en voelde gelijk mijn tempo omhoog gaan. De longen brandde maar het was dragelijker als op het strand. Ineens genoot ik van het lopen en van de omgeving. Ik besloot gas te geven en uiteindelijk liep ik nog een matige 57' op de 15km. Maar dit deed me tot mijn verbazing vrij weinig. Ik haalde de ene na de andere loper in en dit zonder dat het me veel moeite kosten. Ik liep een tempo waarbij ik kon genieten en waarbij ik gezien een toptijd toch niet meer haalbaar was niet alleen van het lopen maar ook de sfeer en de omgeving. De hijgende lopers en de fanatieke,gezellige supporters. Die bijdragen aan het goede gevoel. Steeds beter kwam ik in mijn ritme en bij elke stap voelde het soepeler. Even voelde ik de passie die ik sinds URT niet meer heb gevoeld. En even lonkte me benen naar me. ''Het hoeft niet nu, geniet''. Alsof iets me wakker wilde schudden dat ik de afgelopen periode in trainingen te fanatiek geweest was en te veel met presteren bezig, Alles moet sneller en beter''. Dat is iets wat ik afgelopen trainingen en periodes meerdere malen heb herhaald. Ik ben niet voor niks zoveel en lang ziek geweest. Ik maakte de grootste fout die je als (tri) athleet kunt maken, Ik luisterde niet naar me lichaam. Erger nog ik dwong me lichaam te luisteren naar wat ik wilde. Nadat ik dit besefte zat ik al in de laatste 3km en deze heb ik gelopen op een constant tempo met een lichte glimlach. Wetende dat mijn tijd weer gaat komen. ''Moet ik alleen wel beter luisteren naar mijn lichaam''. Uiteindelijk ndat ik al lachend de finish passeerde in 1.20.17 zo een 4' langzamer als vorig jaar. Zag ik me ouders en een glimlach zei genoeg. Het gevoel komt terug. Miss niet vandaag, misschien niet morgen. Maar zeker snel als ik luister naar mijn lichaam. Op naar het NK 10km in Schoorl.