Je weet pas wat je mist als je het vind. (Egmond).

Ik heb een tijdje nagedacht of ik mijn verslag over mijn 2de egmond wel moet plaatsen. Na lang ziek zijn en een periode van in totaal 4 weken niet trainen eisten hun tol. De week voor Egmond was er de fartleg. Training 1 na de 4 weken. Deze verliep al alles behalve soepel en dan wil je al te snel weer te hard lopen. Geen wonder dat ik de halve training moest toe kijken hoe iedereen mij achterliet en ik achter de feiten aanliep. Woensdag de baantraining met wat 1000tjes Ook hier liep ik niet al te best. Ik had al moeite met de tempo's 3.20 de km. En dit werkte best frustrerend. Zaterdag dan de wedstrijd voorbereiding en deze was qua gevoel in tegenstelling tot de andere trainingen best hoopvol. Zaterdag 13.25 Nadat het inlopen goed voelde, starten met goede hoop, en zelfvertrouwen. PANG!! Het startschot. Ik had met mijn trainer Ruud van der Laan al afgesproken 1.20 te lopen maar de eerste km was er een vol vertrouwen. Mee met de jongens van TDR vlak achter Tim Bolink. 2km gaat nog steeds soepel ''voelt best oke eens kijken hoelang we dit vast kunnen houden''. 3km ''Nu voelt het toch wel zwaar''. Ik kijk eens op me horloge (''waarom doe ik dat ding dan ook om''). 10.07 " Zo hoort dat niet te voelen". Me luchtwegen beginnen te piepen en bij het opdraaien van het strant na c/a 3.5km Dit trek ik niet op het strad, toch niet hersteld. 4km punt hier komt de grootste vijand in een wedstrijd genaamt ''Twijfel". ineens spoken er dingen door mijn hoofd, (wat doe ik hier nog, is het niet beter om terug te gaan, ik had beter thuis kunnen blijven''). De ene na de andere loper haalde mij in en ik bleef knokken tegen de twijfels. Tempo lag nu zo laag dat het meer als een duurloop leek als een wedstrijd. Nog meer lopers voorbij de 1 fanatieker als de ander. Ik besloot tot het einde van het strand rustiger aan te doen en daarna kijken of ik terug misschien nog wat kon versnellen. ''Dit werkt, de luchtwegen worden minder''. Half weg koers is het publiek met rijen opgesteld langs de kant. Iedereen moedigde elkaar aan zelfs de lopers onderling. Opeens merkte ik dat het makkelijker begon te lopen. Ik besloot in de duinen nog iets rust te houden tot de verharde weg. Hier kwam ik erachter waar het ook al weer om gaat. Ik ben door het trainen als triathleet de pure passie voor het lopen uit het oog verloren. Ik begon te genieten en voelde gelijk mijn tempo omhoog gaan. De longen brandde maar het was dragelijker als op het strand. Ineens genoot ik van het lopen en van de omgeving. Ik besloot gas te geven en uiteindelijk liep ik nog een matige 57' op de 15km. Maar dit deed me tot mijn verbazing vrij weinig. Ik haalde de ene na de andere loper in en dit zonder dat het me veel moeite kosten. Ik liep een tempo waarbij ik kon genieten en waarbij ik gezien een toptijd toch niet meer haalbaar was niet alleen van het lopen maar ook de sfeer en de omgeving. De hijgende lopers en de fanatieke,gezellige supporters. Die bijdragen aan het goede gevoel. Steeds beter kwam ik in mijn ritme en bij elke stap voelde het soepeler. Even voelde ik de passie die ik sinds URT niet meer heb gevoeld. En even lonkte me benen naar me. ''Het hoeft niet nu, geniet''. Alsof iets me wakker wilde schudden dat ik de afgelopen periode in trainingen te fanatiek geweest was en te veel met presteren bezig, Alles moet sneller en beter''. Dat is iets wat ik afgelopen trainingen en periodes meerdere malen heb herhaald. Ik ben niet voor niks zoveel en lang ziek geweest. Ik maakte de grootste fout die je als (tri) athleet kunt maken, Ik luisterde niet naar me lichaam. Erger nog ik dwong me lichaam te luisteren naar wat ik wilde. Nadat ik dit besefte zat ik al in de laatste 3km en deze heb ik gelopen op een constant tempo met een lichte glimlach. Wetende dat mijn tijd weer gaat komen. ''Moet ik alleen wel beter luisteren naar mijn lichaam''. Uiteindelijk ndat ik al lachend de finish passeerde in 1.20.17 zo een 4' langzamer als vorig jaar. Zag ik me ouders en een glimlach zei genoeg. Het gevoel komt terug. Miss niet vandaag, misschien niet morgen. Maar zeker snel als ik luister naar mijn lichaam. Op naar het NK 10km in Schoorl.

Liever een DSQ als een DNF in halve debuut.

Op zaterdag 14-09-2011 was het zover. Mijn eerste halve niet zomaar eentje maar een challenge in eigen stad.
De challenge Almere. Zenuwen waren gek genoeg ver te zoeken ik was ontspannen en had er vooral heel veel zin in. Het vroege opstaan en starten waren denk ik het zwaarst. Alles klopte de weken na het NK, de heup en elleboog werkte weer mee, en had afgelopen zondag tijdens de fartleg in het gooi super loop benen waar ik op hoopte teren.
07.00 waren we dan aanwezig. Gelukkig heb ik de mazzel dat de wedstrijd in Almere is, en dat wil zeggen dat ik zowel me ouders, als vriendin als opa en oma langs de kant zou zien staan. Door de kou en de regen goed laten insmeren met vaseline en de armstukken met zwemmen al aan onder me pak. Om 08.40 was het dan zover het startschot. De hele was al 40min bezig dus konden wij simpel van voet naar voet zwemmen op onze zwemtocht van 1.9km.  na 0:25:19 zat me zwemtocht erop en ik had het belangrijkste advies ''Niet te hard en hou je rust'' goed opgevolgd. Ondanks het rustige zwemmen was het toch goed genoeg om als 10de uit het water te komen. De wissel bevestigde me goede loopbenen want het naar me fietsspullen lopen voelde al soepel. Nog even een aanmoediging naar Dennis Sleeuwenhoek en de wissel in. Gelletje innemen en door, geen zonnebril helaas voor mij ivm de regen. Snel de fiets pakken en weg. Ik kon niet wachten om eens te knallen op me nieuwe fiets die zijn diensten al tijdens de meest bizarre trainingen bewzen had. En in de wedstrijd bleek dit nog maar eens. Helaas lag het parcours er nat en redelijk link bij. Bij de eerste bocht op de grote weg zag ik al 2 fietsers liggen bij de rotonde nog eens 2 en een vliegende ik kijk tijdens wedstrijden niet snel achterom zeker niet als het glad is en ik op me wedstrijdfiets en tubes rij. En als het dan toch geen stayeren is vind ik het ook niet echt nodig. Buiten de linke stukken om merkte ik me fiets, op de rechte stukken zat ik al snel (rustig, want dat was ook hier de boodschap) op de 42gem. Op het stuk dijk wist ik dat de gashendel goed opengedraaid kon worden, en ging ik naar de 50 met een piek van 56 bleek achteraf na het uitlezen van me garmin. Daarna de knardijk, en dan de weg met de stenen dit duurde voor mij een kleine 500m want daarna besloot ik al snel het fietspad op te rijden via het plekje waar de vogelspotters altijd staan (voordeel van een thuis wedstrijd). Reden ?? Simpel probeer eens op een tijdrit fiets met bandjes van 23mm breed en 14 bar lucht in de banden veilig en verantwoord  over een gladde klinkerweg te rijden. Daarna volgde de polderwegen en 2 viaducten hier was ook prima te rijden op de 54x16 en nog steeds soepel op de 40 km/u Daarna richting zeewolde daar zaten we op het fietspad. Bruggetje met losse kleine stenen/grevel ?? Toen zeewolde door en via het dijkje weer een plateau met Grint ?? daarna het veelbesproken bospaadje hier heb ik het tempo eruitgegooit. En reed ik 23km/u en in de bochten heb ik me Garmin maar niet eens meer bekeken. Bij het uitdraaien eindelijk weer de grote weg op en de gashendel kon weer open. Terug naar de 40. Op 60km derde gelletje andere had ik bij 30 en door. Zwaar verzet hoog been ritme alles ging nog soepel. Even bidon pakken water over me een alsof de regen dat niet al genoeg gedaan had. Maar dat opgedroogde zand en etc loopt zo moeilijk op de run later. Toen nog even een Brug met een gladde houten plaat erover. Ik ken het bruggetje en zonder die plaat was het nog minder verantwoord. Gelukkig had ik het parcours al meerdere malen verkend, en ben er nooit een mega voorstander van geweest. Maar ondanks dat was dit me eerste halve triathlon en ik reed ondertussen op plek 6 en liep nog steeds in op de rest. Dus was goed bezig, en reed de hele wedstrijd alleen nog een pluspunt dus en een goede bevestiging op me vorm van het NK OD 2 weken eerder waar ik onderuit ging, gelukkig zonder heel veel erg. Langs de dijk telde ik de km bordjes af 70/75 aan het einde van de dijk naar het keerpunt   kwam er een groepje voorbij met o.a Merijn Schuurman daarin. Ik haalde hem in bij Zeewolde. En ook hij leek de gevaren van het parcours letterlijk ter lijfe hebben gevoeld. na het keerpunt schoof ik hem weer voorbij en toen de dijk af en ja hoor PSSSS daar ging 1 van me banden. ''Please wees me voorwiel'', om de simpele reden pitstop in een dichtwiel spuiten is gedoemd te mislukken. Maar natuurlijk was het achter. Dat werd dus wandellen/rollen geblazen. Naast mij reed nog een engelsman lek (was me pitstop toch nog ergens goed voor). En daar ging ik dan voor me 10km wandeltocht, via het parcours want wilde niet te veel gezeur. Na 7km was het dan zover, ik was bij de coachpost ik had zelf geen coach op de coachpost want na de coachpost moest de halve nog maar 3km. (Miss niet de beste plek voor een coachpost maar wel mijn redding. Ik zag Sharon Zuidervliet staan met Cornelis Scheltinga en Fiona Sleeuwenhoek en vroeg of hun misschien een achterwiel met Shimano/sram passing hadden. '' Dat hebben we helaas niet. ''Sharon had alleen haar omafiets bij de bushalte staan''. ''Prima''!!  Ik wist dat als ik de fiets aan zou nemen ik een DSQ zou krijgen maar heb liever een DSQ achter me naam dan een DNF niet dat die er had gekomen maar hou me materiaal liever heel en had wel weer genoeg gelopen. Dus daar ging ik fiets/schoenen aan hun gegeven fiets aangenomen en daar ging ik met me tijdrithelm op, op de omafiets richting de wissel. Ik haalde 3 mensen in en man wat zullen die gebaald hebben haha. Toen na heel wat rare gezichten en gelach na fiets weg gehangen en naar me loopspullen. voor de mensen die het wilde weten fietstijd was 02:47:47 Met lopen zat het tempo er lekker in en ik liep heel soepel. Bij het Internaat kwam ik een oude kennis tegen die besloot een stuk mee te fietsen. Was erg gezellig en kon zo dus lekker even een babbeltje maken. Al snel haalde ik heel wat mensen in en nadat ik als 99ste aan het lopen was begonnen kwam ik na de eerste loopronde door rond plek 48. De tweede ronde haalde ik de gashendel wat los en besloot ik volop te gaan genieten. Uiteindelijk kwam ik bij de laatste 100m mijn ouders, opa en oma en vriendin nog tegen en besloot ik tijd te nemen om te genieten en ze een knuffel te geven. Vervolgens heb ik zoals de hele wedstrijd al met een big smile met een looptijd van 01:27:48 goed voor de tweede looptijd in mijn leeftijd en een 7de tijd over de hele dag, de finish gepasseerd als 35ste en 3de Almeerder. Maar kreeg van de organisatie al meteen te horen wat ik al wist ''DSQ''. Ondanks dat kon ik er eigelijk alleen maar mee lachen. En kon ik niet wachten om bij de spekkies en het buffet te raken. Waar ik me inschrijfgeld vast en zeker meer dan opgegeten heb. Na de wedstrijd ben ik op twitter wel nog benoemd tot held van de dag. Finishtijd was trouwens uiteindelijk 04:46:28. En dat is precies de tijd die ik optimaal heb genoten van me sport. Achteraf gezien is het jammer want als ik de verloren tijd aftrek bij me eindtijd had ik serieus voor het podium mogen strijden. Al weet ik zeker dat mijn oma fiets actie me nog meer positieve reacties heeft opgeleverd. Nu wacht mij een rustperiode en op naar seizoen 2014 waar ik hopelijk in de eredivisie zal kunnen gaan meedraaien. En nog een paar halve zou kunnen inplannen als dat gaat passen. 1 ding is zeker ik been weer super gemotiveerd en weet nu al dat 2014 een super seizoen gaat worden.