Op zaterdag 29-06-2013 was het dan zover. De voor mij nog altijd mooiste wedstrijd van nederland, namelijk de triathlon van Holten. Al sinds 2006 geeft deze wedstrijd mij vleugels. En ben ik er op de een of andere manier een betere zwemmer en meer gemotiveerde triathleet als in al me andere wedstrijden. Nadat ik de maandag voor Holten daadwerkelijk mezelf ineens op de startlijst zag staan, zonder hier een bevestiging van te hebben gekregen wist ik dat ik alle zeilen bij moest zetten. Er was alleen 1 probleem, De onderkoeldheid van Stein had me meer gekost dan dat het me achteraf waar zou geweest zijn. Ik had dan ook liever gehad dat ik het eerder gehoord zou hebben. Ik heb de regelementen nog eens opengeslagen en las daarin dat de atleet min 3 weken van te voren geinformeerd zou moeten worden. Helaas is dit achteraf speculeren en ik moet juist vooruit kijken. Probleem 1 werd vervolgd. Ik had nog altijd druk op de longen en last van paarse uitval bij het kleinste beetje kou. Ik zelf moet eerlijk bekennen dat ik me lichaam de week voor holten nogal links heb laten liggen. Gelukkig deden me ouders dat niet en een telefoontje van de huisarts was het gevolg. Die vertelde me alleen niet wat ik hoopte te horen. ''Je zult rust moeten pakken en meer moeten eten als normaal om de reserves aan te vullen, Je zal minstens 2 dagen moet rusten''. Normaal zou ik daar totaal geen moeite mee hebben, maar Holten is een ITU sprint cup... Stilzitten zou me meer stress opleveren en me onzeker maken.. Onzekerheid brengt twijfel aan mezelf en dat zorgt voor druk.. Iets wat ik haat voor wedstrijden. Ik weet zelf ook wel dat ik de beste prestatie wil zetten maar doe dat liever dansend en zingend voor de start als dat ik moet kijken als een overspannen zombie en mezelf van binnenuit opvreet. Dus besloot in extreem lage hartslagen en niet langer dan een uur toch te trainen. (lang leven die vervloekte hartslagmeters). Maandag liep ik 30min met muts en handschoenen want mocht niet te koud gekleed trainen. Dinsdag werd het een uurtje fietsen en zwemmen. Bij alles was me vader erbij om ook daadwerkelijk te kijken of ik wel rustig genoeg deed. Ik kan nogal goed net doen alsof alles goed gaat. Maar wie kent je beter dan je eigen ouders... Woensdag mocht ik wel weer belasten en deed dit zoals ik altijd doe op de wensdag voor een wedstrijd op de Baan. De tempo's waren en voelde goed. Maar over de Hartslagen hebben we het maar niet... Dit schoof ik tijdens en na de training al snel van me af en donderdag was de rustdag. Vrijdag was dan het vertrek naar Holten. Dit vanwege de briefing en het inchecken wat bij internationale wedstrijden altijd een dag van tevoren gebeurd. Woensdag besefte ik me dat ik geen pakje heb. En het pakje van 2009 weiger ik nog altijd te dragen reden ?? simpel Er staat met koeieletters Sportcampus Sittard op bedrukt. En ik weiger reclame te maken voor hetgeen wat in 2009 me ondergang geweest is... Ja mensen het brand van binnen nog steeds... Gelukkig was daar Joris Sels van ZeroD de leverancier in de benelux van de snelste pakken ter wereld bewezen door bijna elke ITU atleet. Die speciaal voor mij vrijdag nog even snel vanuit het mooie België naar Holten toegereden om mijn nieuwe ZeroD Osuit die hun volledig naar ITU eisen bedrukt hebben met ook Omnia Sport daarop vermeld. Ik ben hem hier heel dankbaar voor. Nu zal ook ik in het snelste trisuit op de markt te zien zijn.
Zaterdag was het dan zover, Inchecken dit zorgt bij mij altijd voor de nodige ontspanning en conversaties. Het voeld goed om na zoveel jaar afwezigheid in het internationale circuit terug te zijn. Ook al is dit niet in de vorm waarmee ik die terugkeer graag had gemaakt. Ik voelde me nog steeds ontspannen. Soms probeerde ik wat spanningen te faken maar al snel was er wel weer iets dat een glimlach of lachbui veroorzaakte. Zo was dat dit keer bij het stallen van me fiets de modderpoel die op mijn plaats lag. Ik vroeg de organisatie of dat een hind was en ik het zwemmen mocht overslaan omdat ik een waterfiets had. De man keek me raar aan en vroeg of verder alles goed ging. Dit zijn dingen die mij doen ontspannen. Ik grap wat en maak een babbeltje. Maar weet wel van binnen dat dit is waar ik het voor doe. En dat ik zal vlammen. Dat had ik iedereen beloofd (vooral mezelf). 10 slagen inzwemmen mooi voelt goed dus klaar... Waarom meer doen dan nodig is. Uiteindelijk word de wedstrijd vaak gewonnen door de meest relaxte atleet niet de meest overtrainde of oververmoeide. Dan de lineup dit wekte voor het eerst wat spanningen zeker toen ik de trainingen en Stein in me hoofd erbij ging halen... Gelukkig was daar me mama die me erop wees dat ik me Wetsuit aan had. Daar ging me overconcentratie en de spanning. Gelukkig. Daar werd ik dan eindelijk omgeroepen nummer 472 Maikel Zuijderhoudt. Ik liep het panton op en gelukkig was er nog een plekje rechts. Dit was zeker niet de snelste weg, Maar ik ben al niet de snelste zwemmer en tactisch was dit de beste. Waarom ?? Simpel door rechts te starten kan ik bij de boeien buitenlangs of evt terug aansluiten mocht ik los zijn. Door al het gedrang en geweld valt hier vaak het tempo terug. om 13.40 was de start en me tactiek bleek te werken. Eerste 100m is domweg rammen en daarna kwam iedereen me langszij. Zoals gehoopt viel het tempo weg bij boei 1 en zat ik weer wat meer naar voren. Boei 2 zelfde verhaal en kon ik achteraan de grote groep aanhaken. Helaas verloor ik de aansluiting wel nog iets en kwam ik na precies 09.00min het Water uit. Dit was 12sec sneller als ik deed in 2009 en toen was ik veel meer getraint. En de voorbereiding beter. Toen de wissel ook deze verliep soepel al waren de grote groepen wel al weg... Helaas. Na de wissel begon het fietsonderdeel. Ik sprong een kleine 10m achetr Frank Heestermans de fiets op. En sloot met behoorlijk wat moeite aan. na 4km jojo had ik eindelijk me schoenen aan en vast. En in eerste instantie wilde ik me Amsterdam tactiek ook hier toepassen, namelijk geen krachten verspillen op de fiets en volgas met lopen. Helaas dachten meer mensen in onze groep dat en dacht ik bij mezelf. ''Maikel het is Holten je kan hier niet gaan fietsen op 75% probeer de gok en ga. Ik gokte en zette mezelf op kop met lange beurten, Al snel hierna pikte we Olivier Nass op en vervolgens nog meer geloste triathleten uit de groepen voor ons. Frank nam over Olivier ook en daarna mocht ik alweer al was daar heel af en toe nog een glimp van Gustav Iden een Noor en soms nog de Tsjech Lukas Maiswaelder. Eerste keer holterberg. Hier wilde ik in eerste instantie me slag staan. Maar de Hongaar Daniel Borsanyl en Olivier Nass Hielden het tempo al goed hoog. Boven op de holterberg gebeurt bijna elk jaar het zelfde. Het tempo valt terug en iedereen kijkt naar elkaar. Doordat ik als derde bovenkwam en niet heel hard omhoog gereden had besloot ik in goed tempo door te gaan. En kwam heel even los. Daarna de afdaling. Ook hier gooide ik mezelf naar beneden maar meer dan 50m kreeg ik niet. Waardoor ik beneden de benen weer stil hield om de tweede keer holterberg nogmaals te gaan. Helaas voelde ik krampen komen vlak voor de berg maar die weerhielden me er niet van om tempo te maken op de berg. Boven aangekomen dacht ik '' Waar ben je in godsnaam mee bezig je loopt het hele jaar al super tijden dit hoef jij niet te doen''. Waarom ik het deed... Het is Holten en de wedstrijd was toch al voor een uitslag niet meer heel belangrijk ik wilde er alleen het beste van maken en alles geven. Laten zien dat ook al zit ik niet bij de eerste 10 Ik toch blijf vechten voor een wedstrijd als Holten. Denk dat dat het respect is voor de wedstrijd. En de herinneringen die ik eraan heb. Maar goed, boven op de holterberg wilde ik het tempo opnieuw hoog houden er was tenslotte weer een nieuw gat ontstaan dit keer met de afdaling in het vooruitzicht ging ik er opnieuw voor. Alleen de krampen zette door en baarde me nu toch wat zorgen... Voor me zag ik 2 nederlanders fietsen Glenn Wesseling en die andere kon ik niet thuisbrengen. Achteraf bleek het te gaan om Kars Eijsink. Die de groep voor hun moesten lossen. Raar ?? Nee van Glenn wist ik toevallig dat ook hij woensdag pas te horen heeft gekregen dat hij Holten mocht starten. En hij had in tegenstelling tot mij Vrijdag pas definitief besloten mee te doen. Niet helemaal de juiste voorbereiding op een ETU cup. De 2 nederlanders en de derde man in hun groepje wisten de wissel nog goed voor ons te halen. Ik was vooral bezig met me krampen eruitrekken de laatste km op de fiets. En stapte af. en rende naar me fietsplek. Dit voelde nog best oke, Schoenen aan, ging soepel. En nu rennen... Of toch niet het werd eerder joggen of sloffen noem het zoals je wilt. Maar het beoogde Maikel tempo wat een serieus woord geworden is dit seizoen. Was meer dan ver te zoeken. De hele eerste 1500m was een drama en zag Frank en Olivier steeds verder weg lopen. De andere triathleten waren al ver weg en zag ik al niet eens meer. na 2km kwam er meer tempo in en snel sloot ik terug aan bij Frank. En liepen we Glenn voorbij, Daarna ging ik op jacht naar de Tsjech Lukas Maiwaelder en dmet nog 1500m te gaan was ik bij hem. En ik hoopte hem meteen los te kunnen lopen, Maar klinkend als een hijgende Thomas de stoomlocomotief leek hij wel te herpakken. En ging hij mee. Dan toch maar proberen Maikel Tempo te lopen.. In het ergste geval schoot de kramp er opnieuw in maar ik moet toch blijven knokken en nooit geprobeerd is altijd mis. Dus gaf ik er een snok aan. En kon hem nog voor blijven. Helaas was dit meer een versnelling voor de troostprijs als voor de top 3 maar ik heb er toch van genoten. Ik heb gezwommen zoals ik nog nooit heb gezwommen, de twijfels over me fietsvorm kunnen ook uit het hoofd. En lopen maak ik me normaal ook niet druk om dus waarom zou ik dat na 1keer kramp wel ineens gaan doen... Uiteindelijk kwam als 49ste met een brede glimlach op me gezicht over de finish. Er had normaal zeker meer in gezeten maar ik heb van elke slag, omwenteling en stap genoten. Volgend jaar hoop ik er weer te zijn. Dan voor een topklassering maar dit jaar draait alles om plezier en trainen. Al wil ik in holten liefst altijd net wat meer.
