Ik had afgelopen jaar een niet al te best jaar. Dat kwam mede door prive problemen. Ik heb afgelopen jaar zoals wij dat noemen nogal lopen sukkelen. Nadat ik weg was bij URT en het steeds drukker kreeg met werken heb ik me vooral op mezelf gericht. Ongeveer 2 a 3 maanden terug besloot ik ongetraint de 10km van de vechtloop in Maarssen te doen. wat resulteerden in een 37 hoog. (inderdaad niet al te best). Hierna besloot ik meer te gaan trainen en na een kort overleg met me oude trainer Ruud van de Laan weer bij me oude vertrouwde trainingsgoep Almere 81 terug te gaan. Al snel ging het lopen weer wat beter. En eigelijk is het nu een maand dat ik weer lekker en zo goed mogelijk train. Met het oog op de halve marathon van Egmond besloot ik vrijdag nieuwe schoenen te kopen (Asics Hyperspeed 5) maar wilde die wel nog even testen voor de halve van egmond. Ik had op twitter al een aantal berichten over de kromslootparkloop voorbij zien komen en besefte ineens dat daar een 15km was. Dat kon wel eens een mooie test zijn. Nadat de wekker zondag was gegaan ben ik na me ontbijt de auto in gestapt en naar het almeerderstrand gereden.
Na het inschrijven begon de voorbereiding. Al tijdens de voorbereiding moet ik eerlijk zeggen had ik er een hard hoofd in had. De benen voelde zwaar en lomp. Ik hoopte dat het gevoel met me wedstrijdschoenen aan zou verdwijnen. Ik ronde me voorbereiding af, en ging me omkleden nadat ik de hyperspeed aan me voeten had gebonden voelde alles al een stukje beter. En stiekem hoopte ik op een ten miles herhaling. om 11.00 uur klonk het startschot, Al meteen vanaf de start ging ik naar de kop. vervolgens draaide ik als eerste de dijk op. Hier trok ik het tempo nogmaals de hoogte in. Me benen hadden er zin in en voelde dat dit wel eens een mooie wedstrijd kon worden. Maar in me hoofd zaten toch twijfels... Jaar niet gelopen, opblaaskans, me niet al te beste crossuitslagen, etc.etc. Maar zoals meestal wonnen me benen het van me verstand. Het was tijd om weer eens een mooie tijd te lopen en beter gezegd ik ging voor een dood of de gladiolen race. Bij het keerpunt kwam ik al met ruime voorsprong door. Na de eerste ronde van 7,5km hoorde ik dat me voorsprong alleen maar gegroeid was. En op de dijk bevestigde Tjardo Visser de voor segwayer dit. Maar er kan nog altijd van alles mis gaan. ''Je weet pas zeker dat je wint als je al gewonnen hebt''. Dus besloot in hoog tempo door te gaan tot de finish. Toen ik in de laatste 200m kwam zag ik dat ik nog onder de 51min kon lopen en dat zou voor mezelf mooi zijn. Want dan zou ik 90sec sneller zijn als de 7 heuvelenloop van 2011. uiteindelijk finishte ik nog mooi onder de 51 min met 2 min voorsprong op de nummer 2 Randy Hendriks die heel mooi onder de 54 min heeft gelopen ook zijn talent komt er nu duidelijk uit. En dan was er nog de nummer drie de eeuwig hardlopende Wannie Friedrichs. En zo hadden we een mooie wedstrijd en een mooi podium. Mijn oude urt trainer Michel van Liempt werd na veel blessureleed mooi 2de op de 10km achter fredrico.
