Op 17-03-2013 was het dan zover. Mijn eerste echte afspraak na het besluit van mijn echte comeback. De duathlon van Hilversum. Een als je het mij vraagt een onderschatte wedstrijd op de nederlandse kalender. Die dit keer wel erg sterk bezet was met een een hoop nationale topper waaronder, Wim Nieuwkerk, Erik v.d Heijden, Juul v.d Kruijs, Pim de Kok en Caimen Stevens. Tijdens het inlopen besloot ik op mijn oude wedstrijdschoenen te starten op deze schoenen heb ik altijd het lekkerst gelopen maar zijn op. Aangezien het hardloop parcours hier best door zou kunnen voor een knau cross parcours en ik me nieuwe schoenen niet vies wilde maken leek dit me een goede keuze. Voor de start verliep niet alles vlekkeloos. Ik wilde me nieuwe dichte wielgebruiken maar was natuurlijk weer me afplak sticker vergeten. Met inlopen voelde alles echter wel goed. Voor zover dat bij mij op een off road parcours kan. Gelukkig lag het er goed en droog bij. Half 12 was het dan zover de start. Ik besloot niet op de eerste rij maar op de tweede te gaan staan zodat ik mezelf dwon rustig te starten. Ik liep de eerste ronde in een mooi groepje met Erik v.d Heijden en Joep Staps op dat moment nog vlak voor mij. In de tweede ronde kon ik aansluiten. En kon voorbij Joep lopen, Erik zette aan en die heb ik de hele wedstrijd van achter mogen bekijken, (Geen ramp want Erik ziet er goed afgetraint uit). De laatste 2 rondes kon ik versnellen en liep weg bij Joep. om het gat naar Wim Nieuwkerk en Erik te dichten toen een seconde of 17. Gelukkig vond vlak voor de wissel de aansluiting met Wim plaats. Erik bleek betere benen dan verwacht en liep daar 1sec voor. Mijn Wissel was niet veel soeps en ik verloor vrijwel meteen de aansluiting (slecht ik weet het, Wissel is een belangrijk onderdeel). Het fietsen was een ramp, Het was koud en ik als koukleum eerste klas was dan ook na 5km niks meer waard. Ik kon niet meer remmen en kracht op de pedalen zetten kon ook veel efficenter. Uiteindelijk kon ik wel weer aansluiten bij Caimen we gaven elkaar een blik en die zei eigelijk al genoeg. Te weinig fietskilometers en brrr. Tijdens mijn aansluiting kwamen ook de krampen dit is de eerste keer in al mijn jaren dat ik hier last van had tijdens een wedstrijd. Ik probeer dit altijd te voorkomen met voldoende drinken op de fiets en voor de wedstrijd. Maar ik weet ook uit ervaring dat kou dat effect op mij kan hebben. Gelukkig zette de krampen niet door en kon ik naar de wissel. Ondertussen waren we niet meer met zijn drieeën maar Omar Brons en een aantal andere atleten wisten in de kou wel een best fietsonderdeel neer te zetten. De eerste 400m in de 2de run was een ramp de krampen kwamen op en ik moest zelfs even een haklanding toepassen om het gevoel te onderdrukken. Maar ik had daarna al snel weer me voorvoet te pakken en kon versnellen Juul en Caimen waren al eem tijdje uit het zicht en Omar dreigde met nog een aantal jongens terug te keren uit de achterhoedde. Gelukkig vond ik gelijk met mijn voorvoetlanding ook meteen me tempo terug en kon op deze groep weer een minuut weglopen en kon zelfs tot een meter of 20 bij Juul komen. Heklaas voor mij zag hij me komen en versnelde.
Het gevoel na de finish was goed, er was nog energie over en het is lang geleden dat ik zoveel lol heb ervaren tijdens een wedstrijd. Ik finishte als 6de overall en 3de in mijn categorie in een tijd van 57.28 min Maar het waren wel 57.28min vol met genieten en een goed gevoel. Bij thuiskomst heb ik het gevierd dmv. Met een aantal vrienden waaronder Niels Dokter, Thomas Jansen (RTC triathleten) en Merlijn Dekker (Nationale hardloop topper) Milaan San-remo bij mij thuis te kijken. Dit onder het genot van Snacks en een Biertje ( deze natuurlijk niet voor Thomas en Niels).
